Γιατί μείωση των φόρων σημαίνει… μείωση των εσόδων

Τις τελευταίες μέρες, είδα να κυκλοφορεί στο διαδίκτυο ένα κείμενο περί της καμπύλης του Λάφερ που έχει τίτλο “ πώς η αύξηση των φόρων συνεπάγεται μείωση εσόδων“. Διαπίστωσα επίσης ότι πολύς κόσμος το αναδημοσίευσε, εντυπωσιασμένος από την πολύ απλή και καθαρή λογική του κειμένου, γι’αυτό και αποφάσισα να ασχοληθώ με αυτό. Δεν είμαι οικονομολόγος, ώστε να γνωρίζω πώς, πότε και υπό ποιες προϋποθέσεις ισχύει ο νόμος του Λάφερ, και τελικά αν ισχύει. Αυτό που μπορώ να δω όμως, με μια πρόχειρη ματιά, είναι το εξής: αν ισχύει ο νόμος του Λάφερ, για να έχουμε μείωση των εσόδων πρέπει να είμαστε στα σημεία της καμπύλης a, b, c και d και να θέλουμε να πάμε στα σημεία e και f. Εάν είμαστε στο σημείο a και θέλουμε να πάμε στα σημεία b, c και d, στο σημείο b και θέλουμε να πάμε στα σημεία c και d ή τέλος πάντων στο c και θέλουμε να πάμε στο σημείο d, τότε τέλος πάντων, εάν μειώσουμε τους φόρους θα έχουμε μείωση εσόδων, ενώ αν τους αυξήσουμε, θα έχουμε και αύξηση εσόδων.

Και βέβαια όλα αυτά χωρίς να συζητήσουμε καν για το εάν οι προϋποθέσεις ισχύος της καμπύλης είναι σταθερές – η καμπύλη μπορεί να μετατοπιστεί υπό διαφορετικές προϋποθέσεις, και τότε, μια αύξηση της φορολογικής κλίμακας μπορεί να σημαίνει ότι τα έσοδα θα παραμείνουν σταθερά ή και να αυξηθούν, ακόμα και αν αρχικά είμαστε στα σημεία e και f!

Αυτό που δεν μας λέει αυτή η δημοφιλής θεωρία είναι σε ποιο σημείο της καμπύλης βρίσκεται η Ελλάδα. Η απάντηση δεν είναι και τόσο εμφανής, αλλά εάν δούμε τις επιδόσεις της Ελλάδας στα φορολογικά έσοδα, τα οποία στην Ελλάδα βρίσκονται στο 32,1% του ΑΕΠ έναντι του 40,4% του κοινοτικού μέσου όρου, φαίνεται ότι το πρόβλημα της Ελλάδας αυτή τη στιγμή δεν είναι μάλλον η υπερβολική αυστηρότητα της φορολογίας.

Η ΕΕ ζητάει στην Ελλάδα να μειώσει τα κρατικά έξοδα της, αντί να αυξήσει τα φορολογικά της έσοδα, όπως διαδοχικές κυβερνήσεις έχουν “ορκιστεί” ότι θα κάνουν. Το λέει αυτό γιατί η μείωση των εξόδων είναι άμεση και ορατή, ενώ η αύξηση των φορολογικών εσόδων είναι ασαφής και στο μέλλον. Τώρα, όπως ειπώθηκε κάποτε, η λογική θα έπρεπε να είναι «και τούτο ποιείν κακείνο μη αφιέναι». Η κυβέρνηση επιμένει μονόπλευρα στην αύξηση των φορολογικών εσόδων, η ΕΕ στην μείωση των εξόδων. Μήπως έπρεπε να βρεθούν κάπου στην μέση;

22 χιλιοστά

Η ιστορία γνωστή: μαθητής Λυκείου, σε συνοικία της Δυτικής Αττικής, λίγο πριν τα Χριστούγεννα, δέχτηκε πυροβολισμό από άγνωστο, με πιστόλι 22 χιλιοστών – άλλα ΜΜΕ μιλάνε για πιστόλι 38 χιλιοστών. Τότε η αστυνομία διοχέτευσε διαδοχικά στα ΜΜΕ παραπλανητικές πληροφορίες, λέγοντας ότι επρόκειτο περί αεροβόλου όπλου, δήλωσε ότι δεν υπήρχε εκείνη την ώρα περιπολία αστυνομικών στην περιοχή(!),   και ερεύνησε το σημείο με χαρακτηριστική βραδύτητα:  η περιοχή αποκλείστηκε με καθυστέρηση 14 ωρών, αφού από το σημείο έχουν περάσει συνεργεία, δημοσιογράφοι, περαστικοί κ.ο.κ.

Φέτος,  4 πολίτες σε 5 απόπειρες, πυροβολήθηκαν σε συνοικίες της Δυτικής Αττικής, λίγο πριν τα Χριστούγγενα με όπλο διαμετρήματος 22 χιλιοστών.

Τώρα, δεν μπορώ να γνωρίζω αν τα περιστατικά αυτά συνδέονται. Αλλά κάτι μου λέει ότι αν ο τραυματίας δεν ήταν μαθητής και δεν είχε πρυτανεύσει η πολιτική σκοπιμότητα σε βάρος της ασφάλειας των πολιτών, θα είχε υπάρξει λίγη μεγαλύτερη επιμέλεια για την αναζήτηση του ενόχου, ο οποίος σημειωτέον δεν βρέθηκε ποτέ. Επίσης, ακόμα και αν οι δυο snipers δεν είναι το ίδιο άτομο, κάτι μου λέει ότι αν είχε δοθεί λίγη περισσότερη προσοχή πέρυσι και είχε συλληφθεί ο ένοχος, φέτος δεν θα είχαμε το ίδιο φαινόμενο. Γιατί αποτρεπτικά δεν λειτουργούν τα έργα που δεν υλοποιούνται ποτέ, όπως λ.χ. οι πολύ αυστηρές ποινές, αλλά τα έργα που γίνονται: η βεβαιότητα της τιμωρίας δλδ και όχι η βαρύτητά της.

Οι διαδηλώσεις και το εμπορικό κέντρο

Πριν όχι και τόσο πολλά χρόνια, μεγάλος ντόρος γινόταν στα ΜΜΕ για την συχνότητα των διαδηλώσεων και το πώς αυτό πλήττει τον εμπορικό κόσμο.  Βλέπαμε δηλώσεις των αντιπροσώπων των εμπόρων κ.ο.κ. που ζητούσαν περιορισμό – αν όχι απαγόρευση, πράγμα που δεν μπορούσαν να ζητήσουν ευθέως – των διαδηλώσεων στο κέντρο της πόλης. Υπήρχαν και δημοσκοπήσεις – άψογες, σύμφωνα με τους κανόνες της δημοσκοπικής τέχνης, είμαι σίγουρος – για το πώς ο περισσότερος κόσμος θέλει να περιοριστούν οι διαδηλώσεις στο κέντρο.

Ιδού λοιπόν το ενδιαφέρον.  Εκτός από το ερώτημα για την απαγόρευση των διαδηλώσεων υπήρξαν και άλλοι περιορισμοί στην κυκλοφορία που δεν ευδοκίμησαν και τόσο ή περιορισμοί που άρθηκαν:

1. μια προσπάθεια επί δημαρχίας Αβραμόπουλου να μπαίνουν ανελκόμενες μπάρες εγκαταλείφθηκε στο νιοστό παλουκωμένο αμάξι του χαχόλου εμπόρου που προσπαθούσε να περάσει χωρίς να μπορεί..
2. μια προσπάθεια επί υπουργίας Λαλιώτη να απαγορευτεί ο ανεφοδιασμός των μαγαζιών σε ώρες μετά την 6η πρωινή έπεσε πάνω στην γαϊδουριά των καταστηματαρχών που πιστεύουν ότι ό,τι ώρα θέλουν και όποτε θέλουν μπορούν να κλείνουν τον δρόμο για να ανεφοδιάζουν το μαγαζί τους
3. είχαμε μια παραχώρηση επί υπουργίας Στυλιανίδη στην συντεχνία των ταξιτζήδων στο να μπαίνουν στους λεωφορειόδρομους
4. είχαμε μια παραχώρηση επί υπουργίας Χατζηδάκη στην συντεχνία των ιδιοκτητών φορτηγών και βυτιοφόρων στο να κυκλοφορούν όποτε και όπου γουστάρουν

Προφανώς, όλοι αυτοί οι περιορισμοί δεν υπάρχουν χωρίς λόγο: οι δρόμοι εξυπηρετούν την μετακίνηση των πολιτών από και προς την δουλειά τους. Όταν αυξάνει ο χρόνος μετακίνησης, χάνονται χρήματα για την εθνική οικονομία. Αλλά χρήματα δεν χάνονται μόνο από τις διαδηλώσεις! Ο,τιδήποτε αυξάνει τον χρόνο μετακίνησης στα μέσα μαζικής μεταφοράς και αποτρέπει τον κόσμο από την χρήση τους, είναι ιδιαίτερα ζημιογόνο για την εθνική οικονομία.

Αν οι περιορισμοί στις διαδηλώσεις είναι υποχρεωμένοι να λάβουν υπόψη τους την λεπτή ισορροπία μεταξύ της ενδεχόμενης βλάβης στην οικονομία, του δημοκρατικά κατακτημένου δικαιώματος να διαδηλώνεις, και τελικά του απλού δικαιώματος του πεζού να…περπατά, τίποτα τέτοιο δεν ισχύει για τις περιπτώσεις που προανέφερα. Στις άλλες χώρες της δυτικής Ευρώπης βέβαια, έχουν λύσει τέτοια προβλήματα, αφού πρακτικά δεν υπάρχουν αμάξια στο κέντρο τους, ώστε να παρεμποδίσει την κυκλοφορία τους κάποια πορεία. Ποιος όμως τολμά κάτι τέτοιο και να ξεβολέψει τους βολεμένους;

Η ζημιά είναι μεγάλη και όμως, ποτέ κανένα ΜΜΕ δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα, ούτε έκανε δημοσκόπηση, ούτε ζήτησε την γνώμη πολιτών, ούτε έδωσε ιδιαίτερο βάρος. Κανένας πρόεδρος των εμπόρων δεν καταδίκασε,  ενώ κανείς από τους πρότινος λαλίστατους εχθρούς των διαδηλώσεων δεν φάνηκε τελικά να ενοχλείται ιδιαίτερα.

Ο λόγος; Οι περιορισμοί στις διαδηλώσεις, αν ποτέ υπήρχαν, για τους οπαδούς τέτοιων μέτρων, δεν θα υπήρχαν για το όφελος όλων. Αν αυτό συνέβαινε, θα έπρέπε να τηρηθούν και όλοι οι άλλοι περιορισμοί που είπαμε παραπάνω. Στο μυαλό όμως των εχθρών των διαδηλώσεων οι περιορισμοί αυτοί υπάρχουν για να ξεχωρίζουν τα δικά μας παιδιά από τα άλλα. Αυτούς που μπορούν να κάνουν ό,τι γουστάρουν σε βάρος των υπολοίπων, σε σχέση με αυτούς που δεν μπορούν…

Μήπως ήρθε η ώρα για αγωγές;

Σε πρόσφατη έρευνα, στον Ερυθρό Σταυρό, η μεγάλη πλειοψηφία του ιατρικού και η συντριπτική του νοσηλευτικού προσωπικού του ιδρύματος δήλωσε ότι δεν θα κάνουν το εμβόλιο για την νέα γρίππη. Το εμβόλιο της εποχικής γρίππης παραδοσιακά γίνεται(;) στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, όχι γιατί αυτές οι ομάδες είναι πιο ευπαθείς, αλλά για να μην μεταδίδουν την νόσο στους ασθενείς. Αν κάποιος λ.χ. έχει καρδιακή ανεπάρκεια και νοσηλεύεται για παροξυσμό της, το τελευταίο που θέλει είναι να κολλήσει γρίππη από τον γιατρό ή την νοσηλεύτρια που τον φροντίζει. Τίποτα δεν αλλάζει με το εμβόλιο της νέας γρίππης, αφού όπως γίνεται το εμβόλιο της εποχικής γρίππης, το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό, είναι υποχρεωμένο εξίσου να υποβληθεί στο εμβόλιο της νέας γρίππης.

Αυτές είναι οι επίσημες οδηγίες παντού, και η αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα δεν πολυτηρούνται, κυρίως όμως από αμέλεια. Όμως, αν υπάρχει αμέλεια για το εμβόλιο της εποχικής γρίππης, καμιά δικαιολογία δεν χωρά για το εμβόλιο της νέας γρίππης, όπου υπάρχει ενημέρωση. Καμια δικαιολογία, αφού αφορά σε επαγγελματίες. Ελευθερία της άποψης υπάρχει μόνο στο κοινό, όχι στο προσωπικό των νοσηλευτικών ιδρυμάτων. Δεν υπάρχει θέμα άγνοιας, αφού η υποχρέωση να κάνει κάποιος το εποχικό εμβόλιο της γρίππης ισχύει ίσως πριν πολλοί από τους σημερινούς αρνητές μπουν στο επάγγελμα του γιατρού ή του νοσηλευτή. Εάν ένας ασθενής κολλήσει γρίππη σε νοσηλευτικό ίδρυμα, είναι δύσκολο να αποδειχθεί από πού μεταδόθηκε. Μήπως όμως πρέπει οι διοικήσεις των νοσοκομείων και το υπουργείο υγείας να ασχοληθούν με το θέμα; Πέραν των όποιων κυρώσεων πρέπει να υπάρξουν στο προσωπικό που αρνείται να τηρήσει τα παραδεδομένα στάνταρ ασφαλείας, μήπως ήρθε η ώρα για αγωγές και μηνύσεις σε όποιο ίδρυμα αμελεί να εφαρμόσει μέτρα που θα γλίτωναν ανθρώπινες ζωές;

Το πανεπιστημιακό άσυλο: φύλλο συκής για την ΝΔ του νόμου και της τάξης

Από τα χθεσινά επεισόδια στην ΑΣΟΕΕ

Λίγο πριν τις εκλογές του Οκτωβρίου, ο πρώην πρωθυπουργός και σημερινός πρόεδρος της ΝΔ Κ.Καραμανλής συναντήθηκε σε τηλεοπτικό στούντιο με πολίτες που είχαν επιλεγεί «τυχαία».  Εκεί, απάντησε στις «δύσκολες» ερωτήσεις του κοινού. Σε πολίτη που τον ρώτησε αν « έπρεπε να καεί η Αθήνα για να αποφασίσετε αλλαγή στο άσυλο;» απάντησε ότι «με άλλοθι το άσυλο γίνονται ασχήμιες στα ΑΕΙ και σε κάποια υπήρχαν οπλοστάσια. Το 2009 δεν μπορεί να κλείνουμε τα μάτια σε τέτοια θέματα. Ναι απόλυτο σεβασμό στην άλλη άποψη, αλλά καμία ανοχή σε ζητήματα καταστροφικής μανίας. Ήμουν πολύ πιο καλοπροαίρετος μέχρι να δω τι έγινε τον περασμένο Δεκέμβριο».

Ας δεχτούμε ότι ήταν καλοπροαίρετος, όπως χαρακτήρισε ο ίδιος τον εαυτό του. Θα περιμέναμε τότε να μην βλέπαμε φαινόμενα, όπως το χθεσινό, όπου εκατό και πλέον μέλη της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, συντροφιά με νεοναζί και μπράβους, όρμησαν στην ΑΣΟΕΕ, με μαχαίρια και καδρόνια, για να δείρουν μέλη της ΠΑΣΠ. Και θα περιμέναμε κάτι τέτοιο, γιατί οι υπέυθυνοι πέραν του ότι θα έμπαιναν φυλακή, θα έπαιρναν αυτόματα πόδι από την παράταξη της ΝΔ. Όμως, αυτό δεν έχει γίνει μέχρι τώρα και ούτε επρόκειτο να γίνει. Σε αυτήν «καλή προαίρεση» πάτησαν τα παιδιά της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ χθες.

Όλοι έχουμε ακούσει για τις πράξεις βίας στο πανεπιστημιακό άσυλο, και όλοι έχουμε την εντύπωση ότι αυτές αφορούν κατά βάση αριστερούς και ειδικότερα αναρχικούς. Χωρίς να τους στερούμε το μερίδιο της βίας που τους αναλογεί, μπορούμε να πούμε ότι το άσυλο χρησιμοποιείται για τους σκοπούς τους, εξίσου από τους οπαδούς του «νόμου» και της «τάξης». Η επίθεση αυτή δεν είναι η πρώτη στην ΑΣΟΕΕ: το καλοκαίρι που μας πέρασε, στελέγχη της ΟΝΝΕΔ, με την υποστήριξη των ΜΑΤ, επιτέθηκαν και πάλι στην ΑΣΟΕΕ, πράγμα που δεν κάνουν καν κόπο να κρύψουν τα προσκείμενα στην ΝΔ μέσα που αναπαράγουν την είδηση…

Ούτε η ΑΣΟΕΕ είναι η μόνη σχολή που έχει δεχτεί την επίθεση των οπαδών του «νόμου» και της «τάξης»: έξι μέρες πριν τις εκλογές του Οκτωβρίου είχαμε την επίθεση υποψηφίου βουλευτή της ΝΔ στο Πανεπιστήμιο Πειραιά. Ο ίδιος υποψήφιος βουλευτής της ΝΔ και νομαρχιακός σύμβουλος, πρωταγωνίστησε πάλι σε επεισόδια στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, όπου η ΔΑΠ επιστράτευσε την βοήθεια μπράβων της νύχτας – όπως μπορεί κανείς να τους αναγνωρίσει από τα τηλεοπτικά πλάνα και τις φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν – καθώς και νεοναζί. Ο ίδιος πάλι υποψήφιος βουλευτής της ΝΔ είχε επιτεθεί με πυροσβεστήρα στον Πρύτανη του ΠαΠει και τότε μεν διεγράφει, για να ανακάμψει σε υψηλότερο αξίωμα.

Επίθεση από την ΔΑΠ, με την συμμετοχή και μπράβων, είχαμε και στην συνέλευση των φοιτητών της νομικής που θα αποφάσιζε για την συνέχιση ή όχι κατάληψης. Φοιτητής νομικής ήταν παλιότερα, και ο νυν ευρωβουλευτής της ΝΔ Γ.Παπανικολάου, ο οποίος είχε συμμετάσχει σε επεισόδια μετά αρπαγής κάλπης στο παρελθόν – ενέργεια που αναγκάστηκε και να καταδικάσει, όταν ρωτήθηκε, ο τότε εκπρόσωπος τύπου της ΝΔ Θ.Ρουσόπουλος. Αλλά η καταδίκη αυτή θα σήμαινε ότι η ΝΔ θα τον αναβάθμιζε σε ευρωβουλευτή, ενώ θα παρακολουθούσε χωρίς να παρεμβαίνει, χρήση μπράβων και περίεργων εκλογικών μεθοδεύσεων απέναντι στα ίδια τα μέλη της ΟΝΝΕΔ.

Ο κατάλογος αυτός είναι κάθε άλλο παρά εξαντλητικός. Σκοπός του είναι όμως να δείξει την υποκρισία των οπαδών του «νόμου» και της «τάξης» όταν αναφέρονται στο πανεπιστημιακό άσυλο. Σχεδόν καμιά από τις ενέργειες που αναφέρθηκαν πιο πάνω δεν καλύπτονται από τον νόμο περί ασύλου, που προβλέπει αυτεπάγγελτη παρέμβαση της αστυνομίας σε κακουργήματα και πλημελλήματα κατά της ζωής – ο ξυλοδαρμός, νομίζω, ότι καλύπτει πλήρως τον προηγούμενο ορισμό. Δεν είναι η ΝΔ μόνη που τηρεί αυτήν την υποκριτική στάση. Έχουμε, φυσικά, και άλλα παραδείγματα, όπως του ΛΑΟΣ του τσεκουροφόρου Μάκη Βορίδη, ή το ΚΚΕ που κανονίζει ραντεβού για ξύλο με τους αναρχικούς… Σίγουρα όμως, η ΝΔ στην υποκρισία για το θέμα του ασύλου παίρνει τον υψηλότερο βαθμό.

Να ζητήσουμε από τους αναρχικούς, ως συντεταγμένη παράταξη, να πάψουν τις βίαιες ενέργειες ,  είναι τουλάχιστον αφελές: είναι, σαν να λέμε, ότι πρέπει να συνεδριάσει το κεντρικό συμβούλιο των αναρχικών και να ο πρόεδρος των αναρχικών να διαγράψει από αναρχικούς όλους όσοι προβαίνουν σε τέτοιες ενέργειες. Από την άλλη μεριά, έχουμε την ΝΔ: εάν μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι αυτά όλα που αναφέραμε γίνονται σε χαμηλό επίπεδο και δεν απασχολείται η ηγεσία του κόμματος με αυτά, τότε πώς εξηγείται ότι για πολύ μικρότερες αφορμές έχει διαγράψει η ΝΔ ολόκληρα κομμάτια της ΔΑΠ; Ευκαίρως-ακαίρως να αναφέρουμε δυο μόνο παραδείγματα, ότι η ΝΔ διέγραψε ολόκληρη την ΔΑΠ ιατρικής Αθηνών γιατί ψήφισαν για την προεδρία της σχολής τον Γ.Κρεατσά, αντί της κεντρικής γραμμής που υπεδείκνυε τον Α.Κωστάκη, και αντίστοιχα διέγραψε ολόκληρη της ΔΑΠ ιατρικής Θεσσαλονίκης, όταν δεν ψήφισε για την προεδρία της ιατρικής Θεσσαλονίκης την επιβλέπουσα της διατριβής της συζύγου του Κ.Καραμανλή.

Υπάρχουν οι οπαδοί της κατάργησης του ασύλου, που υποστηρίζουν ότι το άσυλο χρησιμοποιείται για άνομες ενέργειες. Tελικά όμως, οι οπαδοί της κατάργησης του ασύλου, το χρησιμοποιούν για βίαιες ενέργειες εξίσου συχνά με τους αντιπάλους τους, οπαδούς της διατήρησης του ασύλου. Κατά τούτο λοιπόν, το αίτημα για κατάργηση του ασύλου ως άνδρο ανομίας, αποτελεί αυτοεκπληρούμενη προφητεία – αυτοί που ζητούν την κατάργηση του είναι οι ίδιοι που παρανομούν υπό την κάλυψή(;) του. Από την άλλη, δεν μπορούμε παρά να παρατηρήσουμε την πολύ χαλαρή τήρηση του νόμου περί ασύλου που ορίζει σαφώς ότι γεγονότα όπως τα χθεσινά στην ΑΣΟΕΕ αποτελούν αδικήματα που δικαιολογούν την αυτόφωρη παρέμβαση της αστυνομίας, χωρίς καμιά ιδιαίτερη άδεια από τις πρυτανικές αρχές. Επίσης, εάν θέλεις να υψώνεις το δάκτυλο και να κάνεις παρατηρήσεις ηθικής φύσεως στους πολιτικούς σου αντιπάλους, και αν θέλεις να πιστεύουμε την «καλή» σου «προαίρεση», καλό είναι ο ίδιος να έχεις θέσει τον δικό σου ηθικό πήχη ψηλά πρώτα…

Οι τρεις φάκελοι

Τον Οκτώβριο του 1964 το κομμουνιστικό κόμμα της ΕΣΣΔ είχε απηυδήσει πλέον με την αλλοπρόσαλλλη συμπεριφορά του Νικήτα Χρουστσώφ και τις διαδοχικές αποτυχίες του με την κρίση των πυραύλων στην Κούβα, την οικονομική κρίση και τον ψυχρό πόλεμο με την Κίνα και αποφάσισαν να τον αντικαταστήσουν με τον Λεοντίντ Μπρέζνιεφ. Ο Χρουστσώφ πριν φύγει ξεναγεί τον Μπρέζνιεφ στο γραφείο του και του λέει: «όταν έμαθα ότι θα φύγω από το γραφείο κάθισα και έγραψα τρια γράμματα και τα έκλεισα σε τρεις φακέλους. Θα βρίσκονται πλέον στο κορυφαίο συρτάρι του γραγείου σου»
Ο Μπρέζνιεφ τον ρωτάει τι χρειάζονται οι τρεις φάκελοι. Ο Χρουσττσώφ τον κοιτάει πονηρά και λέει:
«Θα ‘ρθει καιρός που η πατρίδα θα σου δημιουργήσει προβλήματα. Όταν εξαντλήσεις όλες σου τις λύσεις και δεν βρίσκεις πουθενά διέξοδο, άνοιξε τον πρώτο φάκελο»
Μετά από λίγους μήνες ο Μπρέζνιεφ τα βρίσκει σκούρα και θυμάται ότι είχε τους φακέλους. Ανοίγει λοιπόν τον πρώτο και διαβάζει:
«ΡΙΧΤΑ ΟΛΑ ΣΕ ΜΕΝΑ»
Έτσι και κάνει και βγαίνει από την δύσκολη κατάσταση.
Μετά από λίγο καιρό όμως ξανά έχει δυσκολίες και αποφασίζει τότε να ανοίξει και τον δεύτερο φάκελο και εκεί διαβάζει:
«ΡΙΧΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ»
Κι αυτή τη φορά το κόλπο πετυχαίνει το κόλπο.
Δεν περνάει όμως πολύς καιρός και τότε ο Μπρέζνιεφ τα βρίσκει ξανά σκούρα. Τότε ανοίγει τον τρίτο φάκελο και διαβάζει:
«ΓΡΑΨΕ ΤΡΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ»

Η Νέα Δημοκρατία κυβέρνησε επί 5,5 χρόνια με τους τρεις φακέλους: πρώτα κατηγόρησε το ΠΑΣΟΚ για οποιαδήποτε αποτυχία της και στην συνέχεια, όταν της τελείωσε το κόλπο του πρώτου φακέλου, έφταιγαν για τα πάντα οι ξένοι εχθροί της Ελλάδας και των εθνικά υπερήφανων πετρελαϊκών αγωγών της, οι οποίοι εχθροί εμπλέκονταν σε μια φοβερή συνωμοσία στην οποία συμμετείχαν ξένοι πράκτορες-εμπρηστές, μετανάστες-υπονομευτές της εθνικής κυριαρχίας, εθνομηδενιστές-αντιεξουσιαστές κ.ο.κ. Από την άλλη, ο υπουργός προστασίας του πολίτη με την αποπομπή του αρχηγού της αστυνομίας, διορισμένου από την προηγούμενη κυβέρνηση, άνοιξε ήδη των πρώτο του φάκελο. Όμως στην πολιτική, όπως διαπίστωσε με σκληρό τρόπο η προηγούμενη κυβέρνηση, δεν πρέπει να βιάζεσαι να ανοίγεις τους φακέλους, αφού πριν το καταλάβεις, θα αναγκαστείς να ανοίξεις και τον τρίτο…

Το Logicomix και η διεθνής καριέρα της Άννας Βίσση

Πριν από ένα χρόνο περίπου κυκλοφόρησε το Logicomix. Δεν έχω διαβάσει το κόμικ, δεν ξέρω πόσο καλό ή κακό είναι και δεν μπορώ να εκφέρω άποψη για τα φιλοσοφικά του foul και αν είναι τέτοια, ειλικρινά δεν μου άρεσε καθόλου η σελίδα που υπέπεσε στην αντίληψή μου, όπου λίγο-πολύ ο Δοξιάδης μας λέει ότι το πρόβλημα της Αθήνας είναι οι «λαθρομετανάστες», αλλά σίγουρα ένα πράγμα με ενοχλεί, και αυτό είναι το ατελείωτο γλύψιμο των Νέων και του ΒΗΜΑτος για το κόμικ.  Κάθε εβδομάδα, το καλό συγκρότημα Ψυχαρολαμπράκη, έχει συνέντευξη του Δοξιάδη, ενημέρωση για την εμπορική πορεία του κόμικ, άρθρα στον ταχυδρόμο, στο ΒΗΜΑ και στα ΝΕΑ. Ενδεικτικά, λίγα από τα δεκάδες άρθρα που έχει αφιερώσει το Λαμπρακοψυχαροσυγκρότημα εδώ, εδώ, εδώ κι εδώ, και όλα φυσικά εξυμνητικά σε απίστευτα υπερθετικό βαθμό. Τώρα, μπορεί κάποιος να με κατηγορήσει ως “μίζερο” και ότι δεν πρέπει να “φθονούμε” τους έλληνες που διαπρέπουν στο εξωτερικό κλπ. κλπ.  Δεν ξέρω κατά πόσο “διαπρέπει” το Logicomix, αν το να γράψεις κάτι που μπαίνει σε μια μεγάλη αγορά, κάνει κάποιες πωλήσεις κυρίως σε έλληνες αναγνώστες – σίγουρα όχι πάντως πρώτο στην λίστα των ευπώλητων των NY Times όπως ισχυρίζεται φάτσα φόρα το site του Logicomix – και παίρνει μερικές ανάμικτες κριτικές είναι η φοβερή διαδρομή, λες και το  Logicomix έχει εξισωθεί στην συνείδηση του ξένουν κομιξόφιλου λ.χ. με το Maus του Spiegelman, το Palestine του Sacco ή το Persepolis της Satrapi.  Είναι όμως σίγουρα απίστευτα ενοχλητικό να έχεις αφιερώματα σελίδες επί σελίδων και κάθε εβδομάδα για ένα κόμικ, όταν είναι ζήτημα αν έχεις αφιερώσει μισή στήλη για άλλα βιβλία του είδους (στα ΝΕΑ αριά και πού έγραφε καμιά κριτική για κόμικ ο Ηλίας Κανέλλης) και να πλασάρεις κάτι ως κάτι πολύ καλό επειδή «πουλάει πολύ στο εξωτερικό». Σίγουρα, και η Barbara Cartland πουλάει έξω, καθώς και τα ναρκωτικά. Τελικά, η διεθνής καριέρα του Logicomix είναι κάτι σαν την διεθνή καριέρα της Άννας Βίσση: bon pour l’ orient. Αν το λαμπρακοψυχαροσυγκρότημα αφιέρωνε έστω και δυο αράδες σε νέους έλληνες δημιουργούς – όπως κάνει προς τιμήν της η Ελευθεροτυπία – πόσο πιο πολύ όφελος θα είχαμε και πόσα ταλέντα θα μπορούσαν να αναδειχθούν που να κάνουν πραγματικά διεθνή καριέρα; Κρίμα γι’αυτήν την πολύ χαμηλού επιπέδου διαφήμιση, μόνο και μόνο γιατι πραγματικά συμπαθώ τον έτερο συγγραφέα από τους δυο, τον Χρήστο Παπαδημητρίου.

Τα δέντρα λαθρομετανάστες

100 δέντρα συνέλαβε το λιμενικό την προηγούμενη εβδομάδα καθώς προσπαθούσαν να φύγουν απελπισμένα από την χώρα, κρυμμένα στα αμπάρια ενός δεντροδουλεμπορικού πλοίου.  Πολλά δέντρα στην προσπάθειά τους να αποφύγουν την σύλληψη έπεσαν στην θάλασσα και προσπάθησαν να φύγουν από την χώρα κολυμπώντας. Ψαράδες βρήκαν μερικά από τα άτυχα δέντρα μια εβδομάδα μετά, χωρίς φύλλωμα ή κλαδιά.

Γιώργος Σαλαγκούδης ο διάδοχος του Νικήτα Μιχαλκόφ

Ο Γιώργος Σαλαγκούδης μετά την αναμφισβήτητα(;) επιτυχημένη έμπνευσή του να φωτογραφηθεί προεκλογικά με ρούχα Max Mara όχι ευκαταφρόνητης αξίας απέδειξε ότι μπορεί να είναι στην πολιτική αλλά παραμένει ένας γνήσιος ευπατρίδης – για να μην πούμε Δελαπατρίδης – και ταυτόχρονα ένας εστέτ, υψηλής αισθητικής εκζήτησης. Η αντιπαραβολή της φωτογράφησης του Γ.Σαλαγκούδη με σκηνές από ταινίες του Νικήτα Μιχαλκόφ, στο ύφος και την αισθητική των οποίων παραπέμπουν, αποδεικνύουν του λόγου το ασφαλές και ταυτόχρονα ότι ο Γ.Σαλαγκούδης ενέγραψε για το μέλλον μια υπόσχεση σημαντικής παρουσίας στον χώρο της Τέχνης, εκτός από αυτόν της πολιτικής που ήδη θεραπεύει…

Ο γύρος θέλει τον Εβραίο του και οι δημοσιογράφοι κράξιμο

Στις 14 Ιουλίου οι New York Times ένα άρθρο για την βιομηχανική παρασκευή και διάθεση ντονέρ στις ΗΠΑ.  Το άρθρο αυτό το αναδημοσίευσαν δυο ελληνικές εφημερίδες, η Καθημερινή, αναφέροντας την πηγή, και τα Νεα, όπου ο δημοσιογράφος Γάννης Παπαδόπουλος αντέγραψε αυτούσιο το άρθρο ως “ανταπόκριση“, βάζοντας μια παράγραφο στο τέλος με συζητήσεις που είχε στο γυράδικο της γειτονιάς του στις ΗΠΑ.

Εκτός από την εκτυπη ανικανότητα  των αρθρογράρων να καταλάβουν την διαφορά μεταξύ ντονέρ κεμπάπ – στο οποίο ουσιαστικά αναφέρονται οι New York Times με το όνομα “γύρος” – και γύρου, όπως τον εννοούν οι αναγνώστες των ελληνικών εφημερίδων τουλάχιστον, εντυπωσιάζει και μια παράλειψη, κοινή και στις δυο εφημερίδες. Ενώ αναφέρονται στους έλληνες μεγιστάνες του ντονέρ και στην αντιπαράθεσή τους για το ποιος είχε την ιδέα για το βιομηχανικό ντονέρ, απουσιάζει ένα μεγάλο κομμάτι του άρθρου των NY Times που αναφέρεται στο ποιος εφηύρε στην πραγματικότητα πραγματικά το βιομηχανοποιημένο ντονέρ: ένας κύριος ονόματι John Garlic (!), ο οποίος ούτε έλληνας ήταν, ούτε σχέση με την ελληνική παράδοση είχε, αλλά ηταν και εβραϊκής καταγωγής.

Είναι κακό να παρουσιάζεις άρθρο άλλου για δικό σου. Είναι ακόμα χειρότερο όμως τα άρθρα σου να είναι bon pour l’orient.  Αν κάτι τέτοιο ήταν εφικτό την εποχή που δεν υπήρχε το internet, ο κόσμος δεν ήξερε αγγλικά και για να διαβάσεις τους NY Times έπρεπε να έρθουν με το αεροπλάνο, σήμερα τέτοια άρθρα είναι ασυγχώρητα. Με τέτοια ποιότητα, οι εφημερίδες γκρινιάζουν ότι χάνουν αναγνώστες μετά…