Αντιγράφω από το έξοχο βιβλίο του Richard Evans “The Third Reich in Power”:
The campaign was not confined to the police and the judicial administration. Reich Propaganda Minister Goebbels also played his part. After the Encyclical, he intensified the publicity campaign against alleged sexual scandals involving Catholic priests that had already begun in the middle of 1935. Fifteen monks who were brought before the courts in 1935 for offences against the law of homosexuality in a home for the mentally ill in western Germany, revealing as the press put it a state of affairs “worse than Sodom and Gomorrah”. They received severe prison sentences and endless column-inches in the press. Others priests were soon being tried for alleged sexual offences against minors in Catholic children’s homes and similar institutions. By May 1936 the press was reporting the trial in Koblenz of over 200 Franciscans for similar offences. Such stories meshed with the nazi disapproval of homosexuality. They often took up the whole of the front page of national newspapers. Less publicity was given to incidents of Catholic priests and monks arrested for sexual offences against girls. Focusing on allegations of pederasty, the press claimed that the monasteries were “breeding grounds of a repulsive epidemic”which had to be stamped out. By April 20 1937 over a thousand priests, monks and friars were said – with what degree of truth is uncertain – to be awaiting trial on such charges. The tabloid press had no hesitation in leading these stories with headlines such as “Houses of God degraded into brothels and dens of vice” and demanding the Catholic Church “off with the mask”, more than hinting that homosexuality and paedophilia were endemic in the Church as a whole and not merely in isolated instances. These trials were created above all by the Propaganda Ministry, which supplied detailed reports to the Reich Justice Ministry and pressed for the supposed culprits to be brought before the courts in such a way that it would allow it to draw the maximum publicity.
Particularly, offensive, declared the Press, was that the fact that the Church stood behind the accused and treated them as martyrs. As more trials followed, the Propaganda Ministry built up a steady campaign to portray the Church as sexually corrupt and unworthy of being entrusted with the education of the young. Reporting on other sexual offences was largely suppressed, in order to convey the impression that such things went only went on in the Church, where it was suggested they were an inevitable by-product of the celibacy that was required of the priesthood by the Church. The Church was “a sore on the healthy racial body” declared one article in the Nazi press. The campaign culminated in a furious speech by the Reich Propaganda Minister himself, delivered to an audience of 20,000 of the party faithful, and broadcast on national radio, on 28 May 1937, denouncing “Catholic corrupters and poisoners of peoples’ soul” and promising that “this sexual plague must be exterminated root and branch”. These were not show trials on trumped-up charges, as the Catholic Church had complained, he told his audience, but a necessary “reckoning” with the “hereditarily diseased wearers of the monk’s habit in monasteries and brotherhoods” in the name of the moral rectitude that was inborn in the true German. The state was comforming a systematic undermining of the morality of the German people. And if the bishops continued to dispute the facts, they too would be brought before the courts. “It is not the law of the Vatican that rules here amongst us” he warned, but “the law of the German people”.
Το απόσπασμα αναφέρεται στην προπαγανδιστική καμπάνια του δρα Γκέμπελς εναντίον της Καθολικής Εκκλησίας στην Γερμανία. Όπως θα είδατε στο παραπάνω απόσπασμα, η καμπάνια αυτή μπορεί να συνοψιστεί ως εξής:
- Σκανδαλοθηρική προβολή ιερέων και μοναχών που κατηγορούνταν ως παιδεραστές
- Σκανδαλοθηρική προβολή ιερέων και μοναχών που κατηγορούνταν ως ομοφυλόφιλοι και ταύτιση της ομοφυλοφιλίας με την παιδεραστία
- Ελάχιστη ενασχόληση με περιστατικά μοιχών και πόρνων ιερέων και μοναχών
- Συστηματική αποσιώπηση παρομοίων αδικημάτων στον γενικό πληθυσμό
- Αντιπαραβολή της Καθολικής Εκκλησίας με τον νόμο που αποτελεί μέρος της “θέλησης του λαού”
Σας θυμίζει κάτι αυτό; Υπάρχει μια τέτοια καμπάνια στο ίντερνετ: είναι το blog Ροΐδη εμμονές, ένα καλογραμμένο, αισθητικά άρτιο και αρκετά δημοφιλές blog. Αν προσέξετε τα κύρια σημεία θα διαπιστώσετε ότι συναντώνται ένα-ένα στο πρότυπο των άρθρων που δημοσιεύονται στον Ροΐδη. Έτσι, ο Ροΐδης παρουσιάζει συχνά-πυκνά ιστορίες παιδεραστών ιερέων, από την Ελλάδα ή όταν δεν υπάρχουν αρκετές ειδήσεις από τις ΗΠΑ. Επίσης, η κατηγορία περί ομοφυλοφιλικής δραστηριότητας δίνει και παίρνει στο blog. Βέβαια, αν ο Ροΐδης στην περίπτωση της παιδεραστίας επιμένει ότι ό,τι περιπτώσεις βάζει αποτελούν τελεσίδικες καταδίκες, στην περίπτωση της ομοφυλοφιλίας, που δεν αποτελεί αδίκημα, ρίχνει τα στάνταρ του και βασίζεται σε απλό κουτσομπολιό ή κατηγορίες που εκτοξεύονται μεταξύ αντιπάλων παρατάξεων. Είναι επίσης γενικά δύσκολο έως αδύνατο να συναντήσεις ιστορίες μοιχών και πόρνων ιερέων στον Ροΐδη – περνάνε σε δεύτερη μοίρα – πράγμα που είναι απορίας άξιο, αφού αν το πρόβλημα του Ροΐδη είναι η υποκρισία των εκκλησιαστικών παραγόντων το να μοιχεύουν και να πορνεύουν επίσκοποι, ιερείς και μοναχοί, στα μάτια της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι το ίδιο καταδικαστέο με το να είναι ομοφυλόφιλοι λ.χ. Στη προκειμένη περίπτωση ο Ροΐδης γνωρίζει καλά ότι το κοινό, αν και ονομαστικά ορθόδοξο, δεν βρίσκει τίποτα ηθικά διάβλητο στην σεξουαλική δραστηριότητα εκτός γάμου, οπότε πρέπει να ενισχύσει τα χειρότερα ομοφοβικά ένστικτά του. Τέλος, ο Ροΐδης προσπαθεί πάντα να δείξει πώς η Εκκλησία της Ελλάδας είναι ένας οργανισμός που λειτουργεί ως παράκεντρο εξουσίας, σε βάρος της λαϊκής θέλησης.
Ποιος όμως ήταν ο πραγματικός σκοπός του δρα Γκέμπελς;
The campaign was a typical product of the Propaganda Ministry – drawing on what may have been an element of truth in some of the allegation, but then blowing it up out of all proportion in the service of a political aim that had little or nothing to do with the cases at issue. Goebbel’s intention was concincing ordianary Catholics that the Chruch was corrupt and immoral as an institution. More specifically, however, the trials provided a constant backdrop of propaganda, backed by police harassment and intimidation. Against which the Nazis now a sustained campaign to close denominational schools and replace them with non-religious “community schools”, backed by votes from parents that followed thw familiar pattern of elections organized by the Nazis. Parents were forced to sign prepared statements declaring that they “did not want the education of my child at scholl to be misused by stirring up religious unrest” and supported the slogan “One Leader, One People, One School”. Already ath the beginning of 1936, Cardinal Bertram had complained directly to Hitler of the “unheard-of-terror” which was being practiced “in Bavaria, Wuerttemberg, and elsewhere. Those who vote for the denominational school are branded as enemies of the state.” His appeal fell on deaf ears. The campaign, backed up by the massive local propaganda, continued. “We don’t want the chaplain teach us any more!” children were reported as saying by the leading Nazi daily paper on 25 May 1937 under the headline: “Entire school class defends itself against sex offender in priest’s clothing”.
Ο σκοπός του Γκέμπελς ήταν να μην στέλνουν οι καθολικοί πολίτες της Γερμανίας τα παιδιά τους στα ομολογιακά σχολεία. Ο Ροΐδης, επίσης, δεν κρύβει την θέση του: καταφέρεται σταθερά ενάντια στο αναγνωρισμένο από την “Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου” δικαίωμα στην ομολογιακή εκπαίδευση. Αλλά επειδή δεν μπορείς να πείσεις κάποιον με σοβαρά λογικά επιχειρήματα να μην πλησιάζει το παιδί του κοντά σε θρησκευτικούς θεσμούς, ο Ροΐδης απευθύνεται στο θυμικό των γονέων: μην πλησιάζεται τα παιδιά σας κοντά σε ιερείς, αφού αυτοί είναι παιδεραστές. Ο Frank Furedi, “The Culture of Fear Revisited” εύστοχα παρατήρησε για μια τέτοια αντίληψη: The trend that Furedi sees is the increasing treatment of safety as in end in itself. Furedi is not opposed to safety as a technical issue, of course, but he is against treating safety as a moral principle. Today, safety often acquires a “pseudo-moral” connotation as in “safe spaces,” “safe medicine,” and “safe sex.” Furedi offered a personal story to illustrate what he meant. When he took his son to his new school, the principal told him, “Don’t worry, our number one priority is your child’s safety.” Furedi responded, “I was hoping it was teaching him to read and write and do maths.” Το γελοίο του επιχειρήματος φαίνεται εύκολα: μην φέρνεται σε επαφή τα παιδιά σας με εκπροσώπους της θρησκείας διότι αυτοί είναι παιδεραστές. Αλλά αν το αντιστρέψουμε, πόσοι θα πίστευαν πραγματικά λ.χ. ότι αν ο Ροΐδης είχε μια κόρη και δεν της έδινε θρησκευτική διαπαιδαγώγηση αυτή θα γινόταν ναρκομανής και πουτάνα;
Η καμπάνια όμως αυτή είναι στην πραγματικότητα μια καμπάνια της αμερικάνικης θρησκευτικής δεξιάς, και εδώ ο Ροΐδης την ακολουθεί πιστά. Καταρχάς, για να δουλέψει η καμπάνια, πρέπει να δημιουργηθεί ένα πρότυπο παιδεραστή, σαν αυτό που βλέπουμε στις ταινίες ή διαβάζουμε στα pulp βιβλία που πουλιούνται στα περίπτερα. Έτσι ο παιδεραστής με βάση αυτήν την εικόνα:
- Ξεχωρίζει από τους περισσότερους ανθρώπους επειδή βρίσκει τα παιδιά ελκυστικά σεξουαλικά
- Είναι θηρευτής – ένας βίαιος, επικίνδυνος άνθρωπος που κακοποιεί παιδιά
- Οι δραστηριότητές του είναι πάντοτε τραυματικές και προκαλούν μεγάλη ζημιά στα θύματά του
- Είναι αδύνατον να συγκρατήσει τον εαυτό του και πάντοτε θα υποτροπιάσει
- Αν και μιλάει για “αγάπη”, το πραγματικό του κίνητρο είναι το μίσος του για τα παιδιά
- Είναι ένα κτηνώδες, αηδιαστικό, πρωτόγονο φρικιό
Φυσικά, αυτό το κυνήγι μαγισσών που έχει ξεκινήσει η αμερικάνικη θρησκευτική δεξιά έχει οδηγήσει ακόμα και στην καταδίκη σε ισόβια ανθρώπου που πιπίλαγε τα δάχτυλα από μωράκια στο νηπιαγωγείο που εργαζόταν – υποθέτω ότι πολλές “καταδίκες” που επικαλείται η βίβλος του Ροϊδη pokrov θα είναι αντίστοιχου επιπέδου. Το ότι είναι αμερικανική αυτή η εκστρατεία φαίνεται και από τον χρόνο που ήρθε στην Ευρώπη: άρχισε να έρχεται δειλά-δειλά στα μέσα της δεκαετίας του ‘80. Πόσοι γνωρίζουν για παράδειγμα ότι την δεκαετία του ‘60 και ‘70 η δανέζικη εταιρεία Color Climax έβγαλε πολλά λεφτά διανέμοντας πανευρωπαϊκά και διαφημίζοντας παιδική πορνογραφία; Αλλά αυτή η εικόνα δεν χωράει στο σύμπαν του Ροΐδη: σκεφτείτε λ.χ. την εικόνα ενός χαλαρού, κοσμικού Σκανδιναβού που συζεί με την φίλη του και τον φίλο του – ας πούμε – και προσθέστε τώρα ότι αυτός ο Σκανδιναβός, που τόσο θαυμάζει ο Ροΐδης, πηγαίνει και στο σινεμά για να βλέπει να πηδάνε παιδάκια ή κάνει εκστρατείες ευγονικής, στειρώνοντας ανηλίκους που τυχαίνει να έχουν τα λάθος γονίδια.
Προσωπικά, πιστεύω ότι οι Ροΐδη εμμονές είναι το ίδιο με τα παιδάκια που στέκονται στο μέσο της αυλής και κοροϊδεύουν το χοντρό παιδάκι. Είναι οι οπαδοί της διαπόμπευσης των κατηγορουμένων, ούτε καν ενόχων, είναι οι οπαδοί της “λαϊκής θέλησης” έναντια στους πολίτες, ακόμα και αν ισχυρίζονται ότι θέλουν ένα κοσμικό κράτος. Ένα κοσμικό κράτος όμως που θα γίνονται δίκες κατόπιν λαϊκής απαίτησης και όχι επειδή η πραγματικά ανεξάρτητη δικαιοσύνη αποφασίζει κάτι τέτοιο. Οι Ροΐδη εμμονές, αν προσπάθησαν κάποια στιγμή, να ασχοληθούν με τον επονομαζόμενο “πατριωτικό” χώρο, που απόπου και να τον πιάσεις βρωμάει, εγκατάλειψαν ολοκληρωτικά κάθε προσπάθεια όταν άρχισε να τους απειλεί με μηνύσεις ο Φαήλος Κρανιδιώτης. Έτσι στράφηκαν σε πιο εύκολους στόχους. Αλλά στην πορεία, αν ήθελαν με οποιοδήποτε τρόπο να στηλιτεύσουν την νοοτροπία των ελλήνων εθνικιστών, αυτοί οι ίδιοι έγιναν ένα με τον χώρο που αυτοί κατηγορούν. Και σ’αυτό βέβαια οι ίδιοι έχουν έτοιμη την απάντηση: όποιος δεν συμφωνεί μαζί τους είναι ηλίθιος:
Προειδοποίηση: Περιεχόμενο Αυστηρώς Ακατάλληλο για ηλίθιους που νομίζουν ότι θίγονται προσωπικά στην ανάρτηση κειμένου αντίθετο με την ιδεολογική τους ταυτότητα ή άποψη, σε αυτούς λέμε ότι ποτέ δεν τους υποχρεώσαμε να διαβάσουν το περιεχόμενο του ιστολογίου μας. Τους απευθύνουμε αγωνιστικούς χαιρετισμούς κι Αέρα στα πανιά τους.
