Όταν η γυνακεία κακοποίηση γίνεται κακόγουστο αστείο: η περίπτωση της Έφης Σαρρή
Υπέπεσε πρόσφατα στην αντίληψή μου το καινούριο “άσμα” της πολιτεύτριας του ΛΑΟΣ Έφης Σαρρή. Σε αυτό, αφηγείται τις ερωτικές περιπέτειές της με έναν “αφρικανό”:
άφησ’ αφρικανό που είχε έρθει με κανό/απο την μαύρη ήπειρο/τον είδα σε μια λαϊκή/και τότε ήμουνα λευκή/σαν φέτα απ’την Ηπειρο
αφρικανέ αφρικανέ/θελεις να κάνουμε κονε (x4)
άφησ’ αφρικανό/και σε υπόγειο σκοτεινό/με πήγε αξημέρωτα/πάνω σε στίβες dvd/και σε παρανομα cd/κάναμε οι δυο μας έρωτα
αφρικανέ αφρικανέ/σε σημειώνω στο καρνέ (x4)
άφησ’ αφρικανό που έφευγε κάθε πρωινό/και μόνη μου βαριόμουνα/έφτιαχνα τοτε το μαλλί/και μ’αλλους μαύρους η τρελή/άρχισα και κοιμόμουνα
αφρικανέ αφρικανέ/μου φαίνεσαι πολύ ξενε (x4)
άφησ’ αφρικανό/και μ’ έπιασε μ’ ένα τεκνό/τον κολλητό το φίλο του/και τώρα το ομολογώ/είμαι αφρικανή και εγώ/απο το πολυ το ξύλο του
αφρικανέ αφρικανέ/τη μούρη μου ‘κανες πανέ (x4)
Οι περισσότεροι θα προσπεράσουν το παραπάνω τραγούδι γελώντας, δεν αποτελεί εξάλλου κάτι παραπάνω από ένα σαχλό και γελοίο κατασκεύασμα. Είναι όμως έτσι τα πράγματα ή υπάρχει κάτι περισσότερο και το τραγούδι εκφράζει βαθειά ριζωμένες αντιλήψεις; Παρατηρώντας το τραγούδι βλέπουμε μερικά μοτίβα που συναντώνται και αλλού. Ο απαγορευμένος έρωτας αρχικά: η λευκή γυναίκα που ερωτεύεται τον αλλόφυλο, τον ξένο. Η αγνή και άδολη γυναίκα του τραγουδιού εκφράζει όλες τις αξίες της φυλής – είναι “λευκή σαν την ηπειρώτικη φέτα”, είναι λοιπόν γνήσια γηγενής ελληνίδα, αφού αντιπαραβάλλεται με στοιχεία του φυσικού περιβάλλοντος. Τι είν’η πατρίδα μου; Μην είν’ οι κάμποι και οι ρεματίες – όπως θα ρωτούσε και ο ποιητής.
Από την στιγμή όμως που η αρεία ελληνίδα του τραγουδιού διαπράξει το ανοσιούργημα και αναμιχθεί με τις “μιαρές” φυλές και κηλιδώσει την “τιμή” της φυλής, ο κατήφορος δεν έχει σταματημό. Πρώτα αρχίζει να ασχολείται υπερβολικά με τον καλλωπισμό της – φτιάχνει το μαλλί της – και μετά αρχίζει να πηγαίνει με πολλούς άνδρες, και όλους μετανάστες.
Όμως, η δίκαιη τιμωρία της δεν θα αργήσει: όταν ο “αφρικανός” αντιλαμβάνεται ότι τον απατά, την κάνει “μαύρη” στο ξύλο. Εδώ υπάρχει κιόλας μια αντίφαση. Από τη μια μεριά ο “αφρικανός” είναι ένας βάρβαρος και πρωτόγονος άνδρας που χτυπάει γυναίκες – σε αντίθεση υποθέτω με τους “πολιτισμένους” λευκούς που δεν κάνουν τέτοια πράγματα – από την άλλη, ο ακροατής δεν μπορεί παρά να αισθανθεί ότι “της άξιζε” της γυναίκας του τραγουδιού.
Θα αντιπαρέλθω τα ρατσιστικά θέματα του τραγουδιού. Δεν περίμενα κάτι καλύτερο από την πολιτεύτρια ενός κόμματος που φιλοξενεί στους κόλπους του ακραίους ρατσιστές. Αλλά θέλω να πω κάτι: η γυναικεία κακοποίηση δεν είναι αστείο. Και σε καμιά γυναίκα δεν “αξίζει” αυτό που παθαίνει. Το ΛΑΟΣ μπορεί να περνάει ότι μηνύματα θέλει στους ψηφοφόρους του, αλλά πρέπει να ξέρουν και τούτο: ότι η γυναικεία κακοποίηση είναι μια παράνομη και άνανδρη πράξη. Και ο υποβιβασμός του θέματος σε σαχλό αστείο, κάθε άλλο παρά καλό κάνει. Αν η κ.Σαρρή έμπαινε τελικά στην βουλή και ερχόταν προς ψήφιση ένα νομοσχέδιο για την ενδοοικογειακή βία, ποια θα ήταν ακριβώς η θέση της;
Loading...
Σε κάποιες γυναίκες αρέσουν οι “μπρουτάλ” άντρες και δέχονται την κακοποίηση ως επιβεβαίωση του σπουδαίου ανδρισμού τους. Είναι επίσης γνωστό ότι οι Αφρικανοί έχουν έντονα δευτερογενή ανδρικά χαρακτηριστικά και αποτελούν σεξουαλική φαντασίωση αρκετών γυναικών. Δεν είναι άξιον απορίας λοιπόν μία γυναίκα που την ελκύουν οι άνδρες που ρίχνουν ξύλο να νομίζει ότι όσοι άνδρες έχουν έντονα δευτερογενή ανδρικά χαρακτηριστικά ανήκουν στην κατηγορία των ανδρών που ρίχνουν ξύλο.
Ανάλογη προκατάληψη υπάρχει και για τους άνδρες χαμηλής μορφώσεως, τους χειρώνακτες, τους μηχανόβιους, τους χασάπηδες, τους μπόντυ μπίλντερ, κλπ.*
Τα ρατσιστικά θέματα που εντοπίζετε στο τραγούδι αδυνατώ να τα αντιληφθώ και πιστεύω ότι είναι προϊόν δική σας ερμηνείας. Ένα τραγούδι που περιγράφει τη σεξουαλική φαντασίωση μιας λευκής γυναίκας για έναν νέγρο είναι βέβαιο ότι μόνο αισθήματα αηδίας προκαλεί σε έναν ρατσιστή.
* Αν αντιθέτως πιστεύετε ότι οι άνδρες αυτών των κατηγοριών είναι πιο ζηλόφθονοι από τους υπόλοιπους, θα με ενδιέφερε να δω τα στατιστικά στοιχεία που το αποδεικνύουν.
Θωμας - Μαΐου 10, 2009 at 2:44 μμ
*Ενδιαφέρον, αλλά οι Αφρικανοί – αν υπάρχει τέτοια φυλή, αλλά, συγγνώμη, βιολογικά δεν έχει υπόσταση μια τέτοια λέξη! – αν τους αντιμετωπίσουμε τέλος πάντων, χάριν της συζητήσεων και μόνον, ως ενιαίο φυλετικό σύνολο με την παλιά έννοια, δεν έχουν έντονα δευτερογενή ανδρικά χαρακτηριστικά. Έχουν σγουρά μαλλιά, ελάχιστη τριχοφυΐα στο σώμα και παιδικό πρόσωπο – επίπεδο, χωρίς έντονη κατατομή, τίποτα από τα οποία δεν ταιριάζει με την εικόνα του “μπρουτάλ” λευκού άνδρα.
*Τα ρατσιστικά θέματα του τραγουδιού εντοπίζονται στα στερεότυπα που αναφέρω: η γυναίκα που πηγαίνει με τον αλλόφυλο, πέφτει ηθικά επειδή πήγε με τον αλλόφυλο και βρίσκει την δίκαιη τιμωρία της. Το ηθικό δίδαγμα είναι το ρατσιστικό επιμύθιο που νοηματοδοτεί το τραγούδι.
*Για τις γυναίκες που τους αρέσει το ξύλο, εγώ τι να πω; Ότι το κλισέ αυτό υπάρχει στην φαντασία του κάθε νεάντερταλ που δέρνει ως δικαιολογία για να δέρνει; Είναι ένα από τα κλισέ που κυκλοφορούν: οι 2 λεσβίες που περιμένουν να έρθει ο σκληρός άντρας να της ταχτοποιήσει κ.ο.κ. Αλλά εδώ μιλάμε για την πραγματική ζωή, και όχι στερεότυπα βγαλμένα μέσα από πορνοταινίες. Τέλος πάντων, δεν είναι όλοι οι άνδρες που δέρνουν “μπρουτάλ”, οι περισσότεροι είναι μάλλον υπέρβαροι μεσήλικες και ουχί φουσκωμένοι με αναβολικά μποντιμπιλντεράδες, αφού ακολουθούν τα χαρακτηριστικά του γενικού πληθυσμού – οι περισσότεροι Έλληνες είναι υπέρβαροι ή παχύσαρκοι.
*Στα στατιστικά στοιχεία που παραθέτω από την Γενική Γραμματεία Ισότητας, αν έκανες τον κόπο να τα κοιτάξεις, θα έβλεπες ότι το πρόβλημα της κακοποίησης δεν περιορίζεται σε μια τάξη, ένα επίπεδο μόρφωσης κ.ο.κ. Εγώ δεν ισχυρίστηκα ποτέ κάτι τέτοιο, σε αντίθεση με την “αοιδό” Έφη Σαρρή, που ισχυρίζεται ότι η κακοποίηση περιορίζεται σε αλλόφυλους και βάρβαρους, αλλά ταυτόχρονα η γυναίκα που τρώει ξύλο “το αξίζει”. Αν κατάλαβες ότι ξεχωρίζω μια κοινωνική τάξη ή κατηγορία ανθρώπων, πουθενά στο άρθρο δεν αναφέρεται κάτι τέτοιο. Μάλλον απαντάς σε μια εικόνα που έχεις σχηματίσει στο μυαλό σου: ότι δέρνουν μόνο οι “αντρουλιάδες” και ότι οι γυναίκες που τις τρώνε τους γουστάρουν και γι’αυτό πηγαίνουν μαζί τους. Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα όμως.
Πολυμερόπουλος Βαγγέλης - Μαΐου 10, 2009 at 4:44 μμ
Η αρρενωπότητα των αφρικανών (ή των δυτικοαφρικανών τέλος πάντων) είναι εμφανής στο ίδιο το βίντεο που παραθέσατε.
Δεν έγραψα ότι στις γυναίκες αρέσει το ξύλο. Είναι γεγονός όμως ότι για κάποιες, πρωτόγονου ψυχισμού μάλλον, γυναίκες, η βιαιότητα αποτελεί σημάδι αρρενωπότητας και alpha status.
Χαίρομαι που συμφωνείτε ότι το πρόβλημα της κακοποίησης των γυναικών δεν είναι μεγαλύτερο σε κάποιες κοινωνικές τάξεις σε σχέση με κάποιες άλλες. Ούτε με την καταγωγή έχει σχέση, ούτε με τη θρησκεία. Αυτά είναι ρατσιστικές προκαταλήψεις.
Το ηθικό επιμύθιο του τραγουδιού είναι σεξιστικό και ουχί ρατσιστικό. Η γυναίκα πέφτει θύμα βίας επειδή “απάτησε” το σύντροφο της και μάλιστα με τον κολλητό του φίλο. Ο στιχουργός δηλαδή επιχειρεί να δώσει ηθικό άλλοθι στον Αφρικανό για τη βίαιη πράξη του. Στα μάτια του σεξιστικού κοινού που απευθύνεται το τραγούδι, ο Αφρικανός εξυψώνεται ως πρότυπο ανδρός.
Γράφετε στο αρχικό σας κείμενο “Εδώ υπάρχει κιόλας μια αντίφαση.”. Η αντίφαση όμως δεν υπάρχει στους στίχους, αλλά στα συμπεράσματα σας. Οι ακραίοι ρατσιστές του ΛΑΟΣ μόνο αηδία θα μπορούσαν να αισθανθούν για αυτό το τραγούδι. Οι σεξιστές, όλων των χώρων, που δε μπορούν να σεβαστούν το δικαίωμα της συντρόφου τους να συνουσιάζεται με τον κολλητό τους, πιθανόν και να αναφωνήσουν “Μπράβο του Αφρικανού!”.
Θωμας - Μαΐου 10, 2009 at 10:40 μμ
Δεν το πιστευω οτι ετοιμαζετε και διδακτορικο στην κοινωνιολογια για την αηδια της ξανθης λολης. Ειχα ολη την καλη διαθεση να την συγχωρησω για τις κατα καιρους βλακειες της αλλα καλα της κανει ο Λακης
Εν τω μεταξυ για το ζητημα αυτο το Χολυγουν φροντισε πριν πολλα χρονια με την πολλη καλη ταινια με πρωταγωνιστες τον Σπενσερ Τρεισι τον Σιντενι Πουατιες και την Καρθιν Χερμπον
Δον Κιχώτης - Μαΐου 11, 2009 at 6:58 πμ
Δεν μου αρέσει ο Λαζόπουλος, ούτε μπορώ να πω ότι όποιο στερεότυπο προβάλλει η τηλεόραση είναι και κατ’ανάγκην αληθινό. Τουλάχιστον τα στερεότυπα ότι ο τάδε ή ο δείνα είναι μειωμένης αντίληψης, πέραν του ότι δεν βρίσκω κάτι αστείο σε αυτά, δεν έχω και τρόπο να τα επιβεβαιώσω συνήθως, οπότε δεν τους δίνω και σημασία.
Δεν ήξερα ότι ο Τρέισι με την Χέμπορν είχαν βγάλει ταινία με τον Πουατιέ – θα την τσεκάρω. Αλλά υποθέτω ότι στις ΗΠΑ τότε υπήρχε πολύ διαφορετικό πρόβλημα απότι εδώ, με την έννοια ότι όταν έβγαιναν τέτοιες ταινίες υπήρχε ακόμα racial segregation, υπήρχαν νόμοι που απαγόρευαν να παντρεύονται λευκοί-μαύροι κλπ.
Γενικά στην Ελλάδα δεν υπάρχει ιδιαίτερος ρατσισμός απέναντι στους μαύρους – βλέπεις λ.χ. πολλούς μαύρους στην τηλεόραση, γενικά ο κόσμος έχει μια χαλαρή νοοτροπία απέναντί τους, πράγμα που δεν ισχύειγια τους πολυπληθέστερους μετανάστες στην χώρα μας, τους Αλβανούς.
Επ’ευκαιρίας, να συμπληρώσω το παραπάνω “εμβριθές” και “βαθυστόχαστο” άρθρο με μερικά παραδείγματα ακόμα.
Ας υποθέσουμε ότι έχουμε 3 διαφορετικά τραγούδια:
(i)μια γυναίκα συνάπτει σχέση με έναν άνδρα που την διαφθείρει ηθικά, αρχίζει να πηγαίνει με πολλούς άνδρες και στο τέλος βρίσκει την δίκαιη τιμωρία της – ο άνδρας την σαπίζει στο ξύλο
(ii)μια γυναίκα συνάπτει σχέση με έναν άνδρα, είναι φουλ ερωτευμένοι, παντρεύονται, κάνουν πολλά παιδιά και ζουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα
(iii)μια γυναίκα συνάπτει σχέση με έναν άνδρα, την εγκαταλείπει και αυτή παρακαλάει απεγνωσμένα να γυρίσει πίσω
Τώρα, τα τραγούδια (ii) και (iii) θα τα έχετε ακούσει πολλές φορές σαν στιχουργικά θέματα. Ας πούμε τώρα ότι έχετε 3 διαφορετικούς άνδρες: έναν Έλληνα, έναν Αφρικανό μετανάστη και έναν Αλβανό μετανάστη. Πόσο πιθανό θεωρείτε να ακούσετε τα τραγούδια (ii) και (iii) για τον Αφρικανό ή για τον Αλβανό και πόσο πιθανό το (i); Και αν ακούσετε το (i) και ο στιχουργός τονίζει έντονα όλα τα στερεότυπα της φυλής ή της προέλευσης του μετανάστη-άνδρα, δεν θα υποθέσετε ότι ο συγγραφέας του πονήματος δεν επιθυμεί παρά να παραδειγματίσει τις μέλλουσες να τολμήσουν το απονενοημένο διάβημα;
Πολυμερόπουλος Βαγγέλης - Μαΐου 12, 2009 at 9:13 πμ
Την ταινια που λεω στο Χολιγουντ την ειδα πολυ νεος και με προβληματισε, νομιζω οτι ο τιτλος ειναι “μαντεψε ποιον περιμενουμε το βραδυ” Εν ολιγοις το κοριτσι των μεγαλοαστων λευκων ερωτευεται εναν πετυχημενο και ευγενη εγχρωμο ιατρο. Οι συγκρουςσεις ειναι αποφευκτες και η επισκεψη του προβληματιζει τους γονεις πολυ.
Τωρα με την παγκοσμιοποιηση δεν θα πρεπει να μας ξενιζουν αυτα. Ο μονος ρατσιμος που μου επιτρεπω ειναι ο πολτισμικος. Δεν με ενδιαφερει αν προκεται για μεγιστανα με γιωτ αρκει να μη φερεται στην γυναικα του και στους γυρω του υποτιμητικα και βαρβαρα σε καθε επιπεδο. Ως προς τον Λακη εχει και αυτος τις αδυναμιες του σαν ολους μας, θα του αναγνωρισω το εμφυτο ταλεντο στην υποκριτικη και την εξυπναδα με την οποία το προβαλει. Δεν μπορεις να τον διαγραψεις, δεν κανει, ακομη και αν διαφωνεις και αυτο ειναι επισης καλο.
Το να κατσω ομως να κρινω τον αθλιο στιχο που προβαλει τοσο αγαρμπα και ρατσιστικα η Λολη ξανθη αυτο παει πολυ. Με προσβαλει η καθε Λολιτσα ( λαλιτσα κατα το ποντιακο ) που βγαινει με στιχο υποτιθεται προοδευτικα ανοητο γιατι θα πιασει (βλεπε το προσφατο χαλι στη Γιουροβιζιον) Εν ταξει ειπαμε υποβαθμιση σε ολα αλλα οχι μεχρι εκει. Σε λιγο θα βαλουμε την Ξανθη Λολη στο βιβλιο της Κοινωνιολογιας του Λυκειου, ομως εγω εχω να πρωτεινω το βιβλιο της ανθρωπολογιας και βιολογιας και τη θεωρια του Δαρβινου, εφαρμογη πανω της. Από τον HOMO Σαπιενς στις Λολες Ξανθιες η αλλιως η εκδικηση των πιθήκων.
Δον Κιχώτης - Μαΐου 12, 2009 at 12:52 μμ
Πέραν όλων των άλλων ένα ζήτημα που μας εκφεύγει είναι αυτό της ενδοοικογενειακής βίας στους μετανάστες πρώτης γενιάς με καταγωγή από χώρες της υποσαχάριας Αφρικής. Το πρόβλημα είναι δυστυχώς υπαρκτό, η κοινή όμως γνώμη το αντιμετωπίζει με την ίδια ελαφρότητα που ακούει και το προαναφερθέν άσμα.
Manoliscus - Μαΐου 15, 2009 at 10:19 πμ
Και φυσικά να προσθέσουμε και τον ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων . Στην Ελλάδα έχουμε πολλούς αιγυπτίους λ.χ. – εντάξει δεν είναι υποσαχάριοι! – που το ασκούν το σπορ και οι Κόπτες και οι μουσουλμάνοι αιγύπτιοι. Έχουμε και αρκετούς Σουδανούς, επίσης φανατικούς του “σπορ” και Σομαλούς. Είσαι πολύ πολύ εύστοχος!
Πολυμερόπουλος Βαγγέλης - Μαΐου 15, 2009 at 1:58 μμ
Για να γράψεις και να πεις αυτό το τραγούδι πάντως πρέπει να είσαι και πολύ… εεε, ξέχασα τι ήθελα να πω…
Τι σου κάνει το Αλτσχαϊμερ…
με - Ιουλίου 4, 2009 at 9:35 μμ