Η άγνοια των φυσικών επιστημών οδήγησε σε λάθος συμπεράσματα τον Φίλιππο Ηλιού

Ο ιστορικός Φίλιππος Ηλιού είναι γνωστός για το πλούσιο και πολύπλευρο συγγραφικό ιστορικό του έργο. Μια θεωρία που έχει αναδείξει ο Φίλιππος Ηλιού είναι ότι η τεκμηριωμένη μαζική μετανάστευση στα ορεινά του Ελληνικού πληθυσμού κατά την διάρκεια της Τουρκοκρατίας, δεν οφείλεται σε φορολογικούς λόγους ή στις εκτεταμένες δηώσεις και καταστροφές που προκαλούσαν οι επιδρομές των Τούρκων, αλλά και άλλων, στα πεδινά του Ελλαδικού χώρου. Ο Φίλιππος Ηλιού υποστηρίζει ότι ήταν άλλοι παράγοντες που έπαιξαν ρόλο, όπως η παρουσία της ελονοσίας.

Δυστυχώς, η εικασία του Φίλιππου Ηλιού, είναι κατάφωρα λανθασμένη. Στην πραγματικότητα, η εικασία του αντικατοπτρίζει ακριβώς τον διχασμό στην Ελλάδα μεταξύ φυσικών επιστημών και των κοινωνικών επιστημών. Εάν ο Φ.Ηλιού είχε λίγη επαφή με τις φυσικές επιστήμες, θα γνώριζε ότι από το 1300 περίπου μέχρι το 1850 επικράτησε μια περίοδος που λέγεται η “μικρή παγετώδης περίοδος“.  Εάν ίσχυε αυτό που λέει ο Φ.Ηλιού ο πληθυσμός θα έπρεπε να κατεβαίνει στα πεδινά, όχι να ανεβαίνει, αφού το υψομετρικό όριο της ελονοσίας θα κατέβαινε κι αυτό, δεν θα ανέβαινε ώστε να πιέζει τον πληθυσμό προς τα ψηλότερα. Ομοίως, στην Μικρά Ασία ο πληθυσμός θα έπρεπε φυσιολογικά να αυξάνεται, όχι να μειώνεται σε ιστορικά χαμηλά: ο Βακαλόπουλος αναφέρει το 1450 την ύπαρξη 40,000 χριστιανικών οικογενειών σε ολόκληρη την Μ.Ασία! Μάλιστα, σε αντίστοιχη περίσταση στο παρελθόν, στην μικρή παγετώδη περίοδο που διήρκεσε από το 1700 μέχρι το 1300 π.Χ. οι Χετταίοι, χάρη στις πλούσιες σοδειές που είχαν στην συνήθως ημιερημική και άνυδρη κεντρική Ανατολία, μπόρεσαν να επεκταθούν μέχρι την Αίγυπτο και οι Ούριοι να εισβάλλουν στην Χαναάν. Πράγματι, αν δούμε στην συνέχεια, μετά το 1900 ο ελλαδικός πληθυσμός κατεβαίνει μαζικά στα πεδινά, αν και η ελονοσία θερίζει: το 1930 από 7,000,000 πληθυσμό στην Ελλάδα, το 1,000,000 πάσχει από ελονοσία. Η θεωρία περί εκτεταμένης ερημώσεως από τις συνεχείς τουρκικές επιδρομές συνεχίζει να ισχύει λοιπόν.

Summer camp for sceptics or for vegetables?

Well, here’s the not-so-fresh news. Richard Dawkins has launched a summer camp for children aged seven to 17, offering a “godless alternative” to religious camps traditionally run by the scouts and church groups. So far, so good. I mean there are childer whose parents do not consider themselves religious and in fact are hostile to organised religion or no religion at all and would like to see their children raised according to their beliefs. So, this summer camp might be a decent alternative for the irreligious and their children.

But wait; things would be just fine if Richard Dawkins had just left things there. The real problem lies in that this summer camp claims to follow a “sceptical approach“. I happened to stumble upon some footage of the so-called “philosophy class” that was delivered to those poor children. The discourse was over a topic which could be considered atheist propaganda, had it not been for the mere silliness of it: “what is wrong in believing in a lie if everyone believes it to be true?” was the debate, of that class session. Well, there is nothing wrong with a good, ol’ propaganda exercise. But there is if you claim to be a sceptic. And that question is merely stupid. How, in God’s name, could anyone know that something is really a lie, if everybody believed in it? Wouldn’t he also believe in it?

Which reminds me of ancient kōans. Terse statements made by Buddhist monks of the Zen school, aimed at eliciting an emotional, rather than a rational response. Most Buddhist sects believe that “this world is not created and ruled by a God” But Buddhist monks, also know that koans are irrational. Yet, modern-age “sceptics” can’t tell when they are making a factual from an absurd statement. Alas, children sent to these camps are more probable to turn into vegetables than into “sceptics”…

Μήπως να απαγορεύσουν και τους άλλους αθλητές που μπαίνουν στην πισίνα με τον Michael Phelps;

H ιστορία γνωστή: το “θαύμα της φύσης” Michael Phelps χάνει από τον Σερβοαμερικανό Milorad Čavić με κίνδυνο να μην σπάσει τελικά το ρεκόρ μεταλίων σε Ολυμπιακούς Αγώνες του Μαρκ Σπίτς. Μετά από λίγο όμως, ω, του θαύματος, ο  Michael Phelps παίρνει το χρυσό μετάλιο. Η συνέχεια είναι ακόμα πιο εντυπωσιακή. Ο Michael Phelps χάνει από τον Γερμανό κολυμβητή Paul Biedermann, πολύ καθαρά για να μπορέσει να ακυρωθεί αυτή η νίκη. Ο Biedermann φορούσε μαγιό με μεγαλύτερη περιεκτικότητα πολυουρεθάνης από αυτό του Phelps, που δεσμευόταν από το μαγιό του χορηγού του. Αμέσως μετά, η FINA, ενώ είχαν αναπέμψει ξανά και ξανά την απόφασή της να απαγορεύσει τα μαγιό νέου τύπου, ανακοίνωσε ότι η σχετική απαγόρευση θα ισχύσει από την νέα χρονιά. Μήπως, για να βγαίνουν από τον κόπο, να απαγορεύσουν να μπαίνουν και άλλοι αθλητές στην πισίνα με τον Michael Phelps;

Γι’αυτό κανένας δεν θα τιμωρηθεί;

Γιατί το ΒΗΜΑ εκβιάζει τον Ιερώνυμο;

Σήμερα έπεσε το μάτι μου στο σημερινό πρωτοσέλιδο του ΒΗΜΑτος – φυσικά δεν το αγόρασα – και με έκπληξή μου παρατήρησα δυο αντικληρικαλικά άρθρα στο πρωτοσέλιδό του. Το ένα αφορούσε στην αντίδραση της Ι.Συνόδου σε ένα φιλμάκι του Κώστα Γαβρά που προβάλλεται στο νέο μουσείο της Ακρόπολης, που δείχνει 2 κληρικούς να καταστρέφουν γλυπτά του Παρθενώνα, και το άλλο ήταν το σημερινό άρθρο της αρχισυνταξίας, που ορμώμενο από από μια διαμάχη υπουργείου παιδείας – Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδας, έλεγε ότι  “το κράτος επιμένει (στην διαμάχη του με την Ιεραρχία) και ορθώς” και ότι σε αυτήν την περίπτωση “ο Χωρισμός (sic τα κεφαλαία στον χωρισμό Εκκλησίας-κράτους) είναι η πρέπουσα λύση“.

Τώρα, οποιοσδήποτε μπορεί να καταλάβει ότι ούτε το ένα, ούτε το άλλο άρθρο είναι αξιόλογα αρκετά ως ειδήσεις ώστε να μπουν στο πρωτοσέλιδο μια οποιοσδήποτε εφημερίδας, πολλώ δε μάλλον και τα δυο μαζί, την ίδια μέρα και μάλιστα το ένα είναι το πλέον βαρύνον άρθρο της εφημερίδας, αυτό του αρχισυντάκτη. Γνωρίζοντας ότι ο άγιος Ψυχάριος υπήρξε στο παρελθόν παράνομα διορισμένος διοικητής του Αγ.Όρους, καταλαβαίνουμε ότι ο αντικληρικαλισμός του είναι ευκαιριακός, και όχι προϊόν βαθύτερης πεποίθησης. Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι: τι ζητάνε από τον Αρχιεπίσκοπο οι Ψυχαρολαμπράκηδες και δεν τους το δίνει;

Ο Νίκος Κουνταρδάς στην ζούγκλα του Ταρζάν…

Συνεχίζοντας την ενασχόλησή μου με την “σοβαρή” δημοσιογραφία, προσπαθώ να προλάβω να αποθησαυρίσω όσο το δυνατόν περισσότερα δημοσιογραφικά διαμαντάκια. Έτσι, μετά την αιφνίδια παράδοση του Νίκου Κουνταρδά, πρόλαβε η μεγάλη της δημοσιογραφίας σχολής του Ταρζάν να διδάξει δημοσιογραφία. Παραθέτω τις καταπληκτικές τρεις τελευταίες γραμμές του άρθρου που καλύπτει την έκτακτη επικαιρότητα:

Πριν πέντε χρόνια, ο Ν.Κ. ήρθε στην Αθήνα από την Ξάνθη. Είχε ενταχθεί στους Original της ΑΕΚ και δε θεωρείτο περίπτωση άξια λόγου, από τον αντιεξουσιαστικό χώρο εκείνης της εποχής.

Χάρη στις γνωριμίες του πατέρα του, ο οποίος είχε διασυνδέσεις με τη ΝΔ, είχε βρει μία θέση αργόσχολου στο Δημόσιο.

Ο συγγραφέας του άρθρου κατάφερε σε 3 γραμμές να τα χωρέσει όλα:

i.τον αντιεξουσιαστικό χώρο και την βαθιά του γνώση γι’αυτόν -  ο Κουνταρδάς δεν θεωρήθηκε άξιος λόγου από ποιον ακριβώς; γιατί με ποια κριτήρια; τι πάει να πει περίπτωση άξια λόγου στον αντιεξουσιαστικό χώρο; Ο συγγραφέας του άρθρου πού ξέρει τόσο καλά τον αντιεξουσιαστικό χώρο; Μπορεί μήπως ο συγγραφέας του άρθρου να μας πει και ποιοι βάρεσαν με ρουκέτα την αμερικάνική πρεσβεία;

ii.την ελληνική οικογένεια και τον κομματισμό – ο πατέρας του είχε γνωριμίες στην ΝΔ, άρα εδώ το πράγμα πηγαίνει βαθύτερα, για να μην μιλήσουμε για οσμή σκανδάλου σε μια χώρα όπου κάθε οικογενειακή σχέση αντιμετωπίζεται με καχυποψία μέχρι βαθμού φυλακίσεως. Εκτός των άλλωνχτυπάει καλά και για κίτρινο πρωτοσέλιδο: “αργόσχολος υπάλληλος της ΝΔ ο πωρωμένος τρομοκράτης”…

iii.και το στερεότυπο του τεμπέλη Έλληνα δημοσίου υπαλλήλου, αλλά χωρίς να αναφέρει πού, πόσο έκατσε και αν έφυγε από την θέση αυτή και γιατί – γνωρίζουμε ότι ο Ν.Κουνταρδάς μένει στην Ξάνθη, αλλά ο συγγραφέας δεν μπαίνει στον κόπο να μας δόσει περισσότερες λεπτομέρειες.

Πρέπει να ομολογήωσω ότι κάποια δημοσιογραφικά στάνταρ που είχαν πιαστεί επί 17Ν, όπως η εγγραφή στα μυστικά κονδύλια της 17Ν δαπάνης για κόλλα που χρησιμοποίησε για να κολλήσει το αυτί του ο Σάββας Ξηρός (Ν.Κακαουνάκης dixit) δύσκολα θα ξεπεραστούν, αλλά η τόσο γρήγορη και συγκινητική ανταπόκριση των ελληνικών ΜΜΕ στην ανάγκη για τρομολαγνικό κιτρινισμό, δεν μπορεί παρά να είναι πολλά υποσχόμενη…

Το ΒΗΜΑ δεν τηρεί ούτε τα προσχήματα: άλλη μια περίπτωση κατάπτωσης της δημοσιογραφίας

Έχω ασχοληθεί και στο παρελθόν με την “ναυαρχίδα” της “σοβαρής” δημοσιογραφίας, το ΒΗΜΑ. Αλλά αυτήν την Κυριακή το ΒΗΜΑ έπιασε ένα ακόμα όριο προς τα κάτω στην δημοσιογραφική ποιότητα. Αφού ο Ι.Πρετεντέρης και το κανάλι MEGA, κοινών συμφερόντων με το ΒΗΜΑ, όλη την περασμένη εβδομάδα μας ζάλισαν με τους μετανάστες και το πόσο μεγάλη απειλη συνιστούν, για το πώς θα μπουν στα σπίτια μας και θα βιάσουν τις γυναίκες μας, συντελούν στο φαινόμενο του θερμοκηπίου και φταίνε για το σκάνδαλο του Βατοπαιδίου κ.ο.κ. το ΒΗΜΑ πήρε σήμερα την σκυτάλη. Διαβάζουμε λοιπόν στο άρθρο του Α.Ράβανου:

Στην κυβέρνηση δεν είχαν πολλές επιλογές: ή θα ακολουθούσαν τη στρατηγική του ιταλού πρωθυπουργού Σίλβιο Μπερλουσκόνι, δηλαδή θα επιχειρούσαν τη δημιουργία κλίματος για κοινή προεκλογική κάθοδο ΝΔ και ΛΑΟΣ με στόχο την πρόσθεση των δύο ποσοστών, του 32,29% και του 7,1%, ή θα επέλεγαν τη στρατηγική του γάλλου προέδρου Νικολά Σαρκοζί, δηλαδή ενσωμάτωση στην πολιτική της τμήματος της συνθηματολογίαςκαι ρητορικής του κόμματος του κ. Καρατζαφέρη. Τελικώς επελέγει η δεύτερη στρατηγική, δηλαδή η υιοθέτησηπιο σκληρής πολιτικής σε θέματα δημόσιας ασφάλειας, λαθρομετανάστευσης κτλ. σε συνδυασμό με την «πολιτική αποκήρυξη» του ΛΑΟΣ.

Διαβάζουμε λοιπόν και στο άρθρο του Ι.Πρετεντέρη στο ίδιο φύλλο για το πώς οι επόμενες εκλογές θα κριθούν (ακρο)δεξιά:

Είτε ο Καραμανλής θα αφομοιώσει τη «Δεξιά της Δεξιάς» και θα κερδίσει τις εκλογές. Είτε δεν θα την αφομοιώσει και θα τις χάσει. Για να το επιχειρήσει, έχει μπροστά του δύο στρατηγικές: * Να πάρει τους ψηφοφόρους μαζί με τον Καρατζαφέρη, όπως έκανε στην Ιταλία ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι. * Ή να τους πάρει χωρίς τον Καρατζαφέρη , όπως πέτυχε στη Γαλλία ο Νικολά Σαρκοζί. Προς το παρόν, φαίνεται να επιλέγει τη «μέθοδο Σαρκοζί».

Χωρίς να μπούμε καθόλου στην λογική του άρθρου για το αν και πού και πότε και πόσο θα κριθούν ακροδεξιά οι επόμενες εκλογές, προκύπτει ένα βασικό ερώτημα. Αν όντως αυτή είναι η στρατηγική της κυβέρνησης και τ0 συγκρότημα Λαμπράκη/Ψυχάρη την πατρονάρει με τις εφημερίδες και τα κανάλια του, ή αν αυτή η πολιτική δεν είναι η πολιτική της κυβέρνησης και το συγκρότημα Λαμπράκη/Ψυχάρη πιέζει για να εφαρμοστεί μια τέτοια πολιτική. Γιατί δεν μπορεί το ένα άρθρο να παρουσιάζει την πολιτική αυτή ως πολιτική της κυβέρνησης και το άλλο να συνιστά αυτήν την πολιτική ως μόνο αναγκαίο μέτρο για να μπορέσει να ορθοποδήσει η κυβέρνηση!

Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν ξέρω τι είναι χειρότερο, να είσαι παπαγαλάκι της κυβέρνησης και να υποκρίνεσαι παρολαυτά τον “αντικειμενικό” και “ανεξάρτητο” δημοσιογράφο ή να πιέζεις για να επιβληθεί μια ρατσιστικής έμπνευσης ατζέντα σε μια χώρα που παραπαίει υπό το βάρος των συνεχών σκανδάλων της κυβέρνησης και της χειρότερης οικονομικής κρίσης από το 1929. Αν μη τι άλλο το κυνήγι των μεταναστών δεν πρόκειται να ανεβάσει ούτε 0,1% το ΑΕΠ της χώρας, μάλλον να το μειώσει μπορεί.

Από εδώ και μπρος όμως, ένα είναι σίγουρο για μένα: όσο το ΒΗΜΑ πατρονάρει τόσο απροκάλυπτα τον ρατσισμό, τον σωβινισμό και τις πιο αποτυχημένες επιλογές της κυβέρνησης, εγώ δεν πρόκειται να το ξαναγοράσω, σπάζοντας έτσι μια οικογενειακή συνήθεια που ξεκινά από τον παππού μου ήδη.

Καραμανλή, νέε εσύ Τσέ Γκεβάρα και Μπολιβάρ συνάμα

Πολλοί από εμάς μπορεί να θυμόμαστε το ποίημα του Νίκου Εγγονόπουλου για τον Σιμόν Μπολιβάρ:

……………………………………

Μ π ο λ ι β ά ρ! Κράζω τ’ όνομά σου ξαπλωμένος στην κορφή του βουνού Ερε/Την πιό ψηλή κορφή της νήσου Υδρας.

……………………………………

Δεν είναι κι εύκολο, άλλωστε, να γίνουν τόσο γλήγορα αντιληπτές μορφές της/σημασίας τ’ Ανδρούτσου και του Μπολιβάρ/Παρόμοια σύμβολα.

……………………………………

Αυτό που δεν γνωρίζαμε είναι ότι ανάμεσα μας υπάρχει ένας πολιτικός, άξιος επίγονος του ποιητικού σουρεαλισμού του Ν.Εγγονόπουλου, και αυτός δεν είναι άλλος από τον νομάρχη Θεσσαλονίκης Πανίκα Ψωμιάδη. Έτσι, σε μια σημειολογική παραχώρηση προς τον Δάσκαλό του Εγγονόπουλο δήλωσε χθες:

«Θεωρώ ότι ο Κώστας Καραμανλής πρέπει να γίνει Κωνσταντίνος Καραμανλής. Ο ελληνικός λαός τον εμπιστεύεται, μπορεί να γίνει ένας νέος Τσε Γκεβάρα. Όμως κρατώντας ισορροπίες, δεν μπορεί να γίνεις επαναστάτης. Πιστεύω ότι είναι αναστρέψιμη η κατάσταση και μάλιστα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα εάν υπάρξει αλλαγή νοοτροπίας και συμπεριφοράς» είπε ο νομάρχης Θεσσαλονίκης Π.Ψωμιάδης.

Ευσεβείς πόθοι; Πολιτικός υπολογισμός; Κάνενας μαθητής δεν είναι μεγαλύτερος από τον δάσκαλό του, οπότε θυμίζω στον συμπαθέστατο κατά τ’άλλα Π.Ψωμιάδη το βασικό επιμύθιο του ποιήματος του Ν.Εγγονόπουλου, ότι δλδ κάθε επανάσταση δεν είναι μόνιμη, αλλά αν συνεχίσει για περισσότερο απότι πρέπει, χάνει τον δρόμο της και εκφυλίζεται. Γι’αυτό και η μόνη πολιτική ιδεολογία που μιλούσε για Διαρκή Επανάσταση ήταν ο τροτσκισμός, μια επαναστατική ιδεολογία ασύμβατη με τον φοκαλισμό του Τσέ Γκεβάρα, κατά κόσμον Κ.Καραμανλή. Ή αλλιώς με τα λόγια του Ν.Εγγονόπουλου:

«στρατηγέ
τι ζητούσες στη Λάρισα
συ
ένας
Υδραίος; »

What’s it all about?

Ο νομικός ορισμός των βασανιστηρίων στις ΗΠΑ και η άποψη της ελληνικής κυβέρνησης

Βλέπουμε τους τελευταίους μήνες, μετά την ανάληψη των καθηκόντων από τον καινούριο αμερικανό πρόεδρο, να διεξάγεται μια συζήτηση στο εσωτερικό των ΗΠΑ για το θέμα το τι συνιστά βασανιστήρια και αν πρέπει να παραπεμφθούν αξιωματούχοι του προηγούμενου καθεστώτος και αν ναι, ποιοι ακριβώς. Το πλέον ενδιαφέρον στοιχείο της αντιπαράθεσης είναι το πώς το προηγούμενο καθεστώς κατάφερε να παρακάμψει τις απαγορεύσεις των βασανιστηρίων ορίζοντας τα ως μη-βασανιστήρια, με τον ίδιο τρόπο που κάποιοι δυτικοί καλόγεροι του μεσαίωνα βάπτιζαν το κρέας ψάρι και την μπίρα υγρό ψωμί.

Ανάμεσα στις τακτικές που ορίστηκαν ως μη-βασανιστήρια ήταν το waterboarding – μια μορφή πνιγμού του κρατουμένου – η αισθητηριακή απομόνωση και η στέρηση ύπνου. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτού του είδους τα βασανιστήρια δεν είναι ούτε πρωτότυπα, ούτε εμφανίστηκαν για πρώτη φορά. Το waterboarding ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές στο δολοφονικό καθεστώς του Πολ Ποτ, ενώ η αισθητηριακή απομόνωση και η στέρηση ύπνου ήταν συνηθισμένα βασανιστήρια πριν από τις δίκες των αντιφρονούντων στην διάρκεια των σταλινικών εκκαθαρίσεων, αλλά και πριν από τις δίκες της Ιεράς Εξέτασης. Η πιο ενδιαφέρουσα περιγραφή του βασανιστηρίου της στέρησης ύπνου υπάρχει στο Palestine του Joe Sacco, όπου δείχνει την επιβολή της στέρησης ύπνου σε έναν Παλαιστίνιο οικογενειάρχη που έχει απαχθεί από τις ισραηλινές κατοχικές αρχές – υπόσχομαι να αναρτήσω το σχετικό κομμάτι σε μεταγενέστερη ημερομηνία. Με δυο λόγια: σύμφωνα με την λογική πολλών δυτικών κυβερνήσεων, όταν οι πρακτικές αυτές γίνονται από αυταρχικά και βάρβαρα καθεστώτα, όπως του Στάλιν και του Πολ Ποτ, είμαστε κάτι παραπάνω από πρόθυμοι να δεχτούμε ότι είναι όντως βασανιστήρια. Αλλά όταν τις κάνουν δημοκρατικά καθεστώτα θεωρούν ότι δεν είναι βασανιστήρια.

Τώρα, μπορεί να αναρωτηθεί κανείς τι σημασία έχουν όλα αυτά για την Ελλάδα; Η Ελλάδα συμμετείχε – έπαιξε κατά κάποιο τρόπο τον ρόλο του σταθμού εξυπηρέτησης των βασανιστών – στην μεταφορά ανθρώπων που “δεν βασανίζονταν” από και προς βάσεις της CIA, και στην μεταφορά ανθρώπων σε  χούντες όπου γινόντουσαν κανονικά βασανιστήρια, όπως η Ιορδανία, η Συρία και η Αίγυπτος.  Για την ακρίβεια, η Ελλάδα έθεσε στην διάθεση της Air Cia τα αεροδρόμια της, τον ενάεριο χώρο της και δεν ρωτούσε ερωτήσεις που ενδεχομένως να έφερναν σε δύσκολη θέση τους ερωτώμενους. Η Ελλάδα, σύμφωνα με την σχετική έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, συμμετείχε “παθητικά”,  και στις μεταφορές αυτές συμμετείχαν τόσο η προηγούμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, υπό τον Κ.Σημίτη, όσο και η τωρινή, υπό τον Κ.Καραμανλή. Η γνωστή υπόθεση με τους Πακιστανούς που απήχθησαν, μετά τις βομβιστικές επιθέσεις στο Λονδίνο, για να ανακριθούν φαίνεται ότι δεν είναι παρά το παρακλάδι αυτής της ιστορίας. Καμιά έρευνα δεν έχει γίνει από την Ελληνική Βουλή για την συμμετοχή του ελληνικού κράτους στις παράνομες δραστηριότητες του αμερικανικού παρακράτους, και για την εύρεση των ελλήνων αξιωματούχων που επέτρεψαν αυτή την βαρεία κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας. Και απότι φαίνεται, ούτε πρόκειται να γίνει. Ας μας πει όμως η ελληνική κυβέρνηση ποιος είναι ο ορισμός των βασανιστηρίων κατ’αυτήν. Και της απαγωγής.