Πλατανος
«Μέσω της ελευθερίας και μόνο μπορεί να υπάρξει επαρκής προετοιμασία για μια πιο πλήρη ελευθερία» – William Gladstone, λόγος για την Ελλάδα, 1850

Ροΐδη εμμονές: όταν ο Γκέμπελς συναντά την αμερικάνικη θρησκευτική δεξιά

Αντιγράφω από το έξοχο βιβλίο του Richard Evans “The Third Reich in Power”:

The campaign was not confined to the police and the judicial administration. Reich Propaganda Minister Goebbels also played his part. After the Encyclical, he intensified the publicity campaign against alleged sexual scandals involving Catholic priests that had already begun in the middle of 1935. Fifteen monks who were brought before the courts in 1935 for offences against the law of homosexuality in a home for the mentally ill in western Germany, revealing as the press put it a state of affairs “worse than Sodom and Gomorrah”. They received severe prison sentences and endless column-inches in the press. Others priests were soon being tried for alleged sexual offences against minors in Catholic children’s homes and similar institutions. By May 1936 the press was reporting the trial in Koblenz  of over 200 Franciscans for similar offences. Such stories meshed with the nazi disapproval of homosexuality. They often took up the whole of the front page of national newspapers. Less publicity was given to incidents of Catholic priests and monks arrested for sexual offences against girls. Focusing on allegations of pederasty, the press claimed that the monasteries were “breeding grounds of a repulsive epidemic”which had to be stamped out. By April 20 1937 over a thousand priests, monks and friars were said – with what degree of truth is uncertain – to be awaiting trial on such charges. The tabloid press had no hesitation in leading these stories with headlines such as “Houses of God degraded into brothels and dens of vice” and demanding the Catholic Church “off with the mask”, more than hinting that homosexuality and paedophilia were endemic in the Church as a whole and not merely in isolated instances. These trials were created above all by the Propaganda Ministry, which supplied detailed reports to the Reich Justice Ministry and pressed for the supposed culprits to be brought before the courts in such a way that it would allow it to draw the maximum publicity.

Particularly, offensive, declared the Press, was that the fact that the Church stood behind the accused and treated them as martyrs. As more trials followed, the Propaganda Ministry built up a steady campaign to portray the Church as sexually corrupt and unworthy of being entrusted with the education of the young. Reporting on other sexual offences was largely suppressed, in order to convey the impression that such things went only went on in the Church, where it was suggested they were an inevitable by-product of the celibacy that was required of the priesthood by the Church. The Church was “a sore on the healthy racial body” declared one article in the Nazi press. The campaign culminated in a furious speech by the Reich Propaganda Minister himself, delivered to an audience of 20,000 of the party faithful, and broadcast on national radio, on 28 May 1937, denouncing “Catholic corrupters and poisoners of peoples’ soul” and promising that “this sexual plague must be exterminated root and branch”. These were not show trials on trumped-up charges, as the Catholic Church had complained, he told his audience, but a necessary “reckoning” with the “hereditarily diseased wearers of the monk’s habit in monasteries and brotherhoods” in the name of the moral rectitude that was inborn in the true German. The state was comforming a systematic undermining of the morality of the German people. And if the bishops continued to dispute the facts, they too would be brought before the courts. “It is not the law of the Vatican that rules here amongst us” he warned, but “the law of the German people”.

Το απόσπασμα αναφέρεται στην προπαγανδιστική καμπάνια του δρα Γκέμπελς εναντίον της Καθολικής Εκκλησίας στην Γερμανία. Όπως θα είδατε στο παραπάνω απόσπασμα, η καμπάνια αυτή μπορεί να συνοψιστεί ως εξής:

  • Σκανδαλοθηρική προβολή ιερέων και μοναχών που κατηγορούνταν ως παιδεραστές
  • Σκανδαλοθηρική προβολή ιερέων και μοναχών που κατηγορούνταν ως ομοφυλόφιλοι και ταύτιση της ομοφυλοφιλίας με την παιδεραστία
  • Ελάχιστη ενασχόληση με περιστατικά μοιχών και πόρνων ιερέων και μοναχών
  • Συστηματική αποσιώπηση παρομοίων αδικημάτων στον γενικό πληθυσμό
  • Αντιπαραβολή της Καθολικής Εκκλησίας με τον νόμο που αποτελεί μέρος της «θέλησης του λαού»

Σας θυμίζει κάτι αυτό; Υπάρχει μια τέτοια καμπάνια στο ίντερνετ: είναι το blog Ροΐδη εμμονές, ένα αρκετά δημοφιλές blog. Αν προσέξετε τα κύρια σημεία θα διαπιστώσετε ότι συναντώνται ένα-ένα στο πρότυπο των άρθρων που δημοσιεύονται στον Ροΐδη. Έτσι, ο Ροΐδης παρουσιάζει συχνά-πυκνά ιστορίες παιδεραστών ιερέων, από την Ελλάδα ή όταν δεν υπάρχουν αρκετές ειδήσεις από τις ΗΠΑ.  Επίσης, η κατηγορία περί ομοφυλοφιλικής δραστηριότητας δίνει και παίρνει στο blog. Βέβαια, αν ο Ροΐδης στην περίπτωση της παιδεραστίας επιμένει ότι ό,τι περιπτώσεις βάζει αποτελούν τελεσίδικες καταδίκες, στην περίπτωση της ομοφυλοφιλίας, που δεν αποτελεί αδίκημα, ρίχνει τα στάνταρ του και βασίζεται σε απλό κουτσομπολιό ή κατηγορίες που εκτοξεύονται μεταξύ αντιπάλων παρατάξεων. Είναι επίσης γενικά δύσκολο έως αδύνατο να συναντήσεις ιστορίες μοιχών και πόρνων ιερέων στον Ροΐδη – περνάνε σε δεύτερη μοίρα – πράγμα που είναι απορίας άξιο, αφού αν το πρόβλημα του Ροΐδη είναι η υποκρισία των εκκλησιαστικών παραγόντων το να μοιχεύουν και να πορνεύουν επίσκοποι, ιερείς και μοναχοί, στα μάτια της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι το ίδιο καταδικαστέο με το να είναι ομοφυλόφιλοι λ.χ. Στη προκειμένη περίπτωση ο Ροΐδης γνωρίζει καλά ότι το κοινό, αν και ονομαστικά ορθόδοξο, δεν βρίσκει τίποτα ηθικά διάβλητο στην σεξουαλική δραστηριότητα εκτός γάμου, οπότε πρέπει να ενισχύσει τα χειρότερα ομοφοβικά ένστικτά του. Τέλος, ο Ροΐδης προσπαθεί πάντα να δείξει πώς η Εκκλησία της Ελλάδας είναι ένας οργανισμός που λειτουργεί ως παράκεντρο εξουσίας, σε βάρος της λαϊκής θέλησης.

Ποιος όμως ήταν ο πραγματικός σκοπός του δρα Γκέμπελς;

The campaign was a typical product of the Propaganda Ministry – drawing on what may have been an element of truth in some of the allegation, but then blowing it up out of all proportion in the service of a political aim that had little or nothing to do with the cases at issue. Goebbel’s intention was concincing ordianary Catholics that the Chruch was corrupt and immoral as an institution. More specifically, however, the trials provided a constant backdrop of propaganda, backed by police harassment and intimidation. Against which the Nazis now a sustained campaign to close denominational schools and replace them with non-religious “community schools”, backed by votes from parents that followed thw familiar pattern of elections organized by the Nazis. Parents were forced to sign prepared statements declaring that they “did not want the education of my child at scholl to be misused by stirring up religious unrest” and supported the slogan “One Leader, One People, One School”. Already ath the beginning of 1936, Cardinal Bertram had complained directly to Hitler of the “unheard-of-terror” which was being practiced “in Bavaria, Wuerttemberg, and elsewhere. Those who vote for the denominational school are branded as enemies of the state.” His appeal fell on deaf ears. The campaign, backed up by the massive local propaganda, continued. “We don’t want the chaplain teach us any more!” children were reported as saying by the leading Nazi daily paper on 25 May 1937 under the headline: “Entire school class defends itself against sex offender in priest’s clothing”.

Ο σκοπός του Γκέμπελς ήταν να μην στέλνουν οι καθολικοί πολίτες της Γερμανίας τα παιδιά τους στα ομολογιακά σχολεία. Ο Ροΐδης, επίσης, δεν κρύβει την θέση του: καταφέρεται σταθερά ενάντια στο αναγνωρισμένο από την «Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου» δικαίωμα στην ομολογιακή εκπαίδευση. Αλλά επειδή δεν μπορείς να πείσεις κάποιον με σοβαρά λογικά επιχειρήματα να μην πλησιάζει το παιδί του κοντά σε θρησκευτικούς θεσμούς, ο Ροΐδης απευθύνεται στο θυμικό των γονέων: μην πλησιάζεται τα παιδιά σας κοντά σε ιερείς, αφού αυτοί είναι παιδεραστές. Ο Frank Furedi, «The Culture of Fear Revisited» εύστοχα παρατήρησε για μια τέτοια αντίληψη: The trend that Furedi sees is the increasing treatment of safety as in end in itself. Furedi is not opposed to safety as a technical issue, of course, but he is against treating safety as a moral principle. Today, safety often acquires a «pseudo-moral» connotation as in «safe spaces,» «safe medicine,» and «safe sex.» Furedi offered a personal story to illustrate what he meant. When he took his son to his new school, the principal told him, «Don’t worry, our number one priority is your child’s safety.» Furedi responded, «I was hoping it was teaching him to read and write and do maths.» Το γελοίο του επιχειρήματος φαίνεται εύκολα: μην φέρνετε σε επαφή τα παιδιά σας με εκπροσώπους της θρησκείας διότι αυτοί είναι παιδεραστές. Αλλά αν το αντιστρέψουμε, πόσοι θα πίστευαν πραγματικά λ.χ. ότι αν ο Ροΐδης είχε μια κόρη και δεν της έδινε θρησκευτική διαπαιδαγώγηση αυτή θα γινόταν ναρκομανής και πουτάνα;

Η καμπάνια όμως αυτή είναι στην πραγματικότητα μια καμπάνια της αμερικάνικης θρησκευτικής δεξιάς, και εδώ ο Ροΐδης την ακολουθεί πιστά. Καταρχάς, για να δουλέψει η καμπάνια, πρέπει να δημιουργηθεί ένα πρότυπο παιδεραστή, σαν αυτό που βλέπουμε στις ταινίες ή διαβάζουμε στα pulp βιβλία που πουλιούνται στα περίπτερα. Έτσι ο παιδεραστής με βάση αυτήν την εικόνα:

  • Ξεχωρίζει από τους περισσότερους ανθρώπους επειδή βρίσκει τα παιδιά ελκυστικά σεξουαλικά
  • Είναι θηρευτής – ένας βίαιος, επικίνδυνος άνθρωπος που κακοποιεί παιδιά
  • Οι δραστηριότητές του είναι πάντοτε τραυματικές και προκαλούν μεγάλη ζημιά στα θύματά του
  • Είναι αδύνατον να συγκρατήσει τον εαυτό του και πάντοτε θα υποτροπιάσει
  • Αν και μιλάει για «αγάπη», το πραγματικό του κίνητρο είναι το μίσος του για τα παιδιά
  • Είναι ένα κτηνώδες, αηδιαστικό, πρωτόγονο φρικιό

Φυσικά, αυτό το κυνήγι μαγισσών που έχει ξεκινήσει η αμερικάνικη θρησκευτική δεξιά έχει οδηγήσει ακόμα και στην καταδίκη σε ισόβια ανθρώπου που πιπίλαγε τα δάχτυλα από μωράκια στο νηπιαγωγείο που εργαζόταν – υποθέτω ότι πολλές «καταδίκες» που επικαλείται η βίβλος του Ροϊδη pokrov θα είναι αντίστοιχου επιπέδου. Το ότι είναι αμερικανική αυτή η εκστρατεία φαίνεται και από τον χρόνο που ήρθε στην Ευρώπη: άρχισε να έρχεται δειλά-δειλά στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Πόσοι γνωρίζουν για παράδειγμα ότι την δεκαετία του ’60 και ’70 η δανέζικη εταιρεία Color Climax έβγαλε πολλά λεφτά διανέμοντας πανευρωπαϊκά και διαφημίζοντας παιδική πορνογραφία; Αλλά αυτή η εικόνα δεν χωράει στο σύμπαν του Ροΐδη: σκεφτείτε λ.χ. την εικόνα ενός χαλαρού, κοσμικού Σκανδιναβού που συζεί με την φίλη του και τον φίλο του  – ας πούμε – και προσθέστε τώρα ότι αυτός ο Σκανδιναβός, που τόσο θαυμάζει ο Ροΐδης, πηγαίνει και στο σινεμά για να βλέπει να πηδάνε παιδάκια ή κάνει εκστρατείες ευγονικής, στειρώνοντας ανηλίκους που τυχαίνει να έχουν τα λάθος γονίδια.

Προσωπικά, πιστεύω ότι οι Ροΐδη εμμονές είναι το ίδιο με τα παιδάκια που στέκονται στο μέσο της αυλής και κοροϊδεύουν το χοντρό παιδάκι. Είναι οι οπαδοί της διαπόμπευσης των κατηγορουμένων, ούτε καν ενόχων, είναι οι οπαδοί της «λαϊκής θέλησης» έναντια στους πολίτες, ακόμα και αν ισχυρίζονται ότι θέλουν ένα κοσμικό κράτος. Ένα κοσμικό κράτος όμως που θα γίνονται δίκες κατόπιν λαϊκής απαίτησης και όχι επειδή η πραγματικά ανεξάρτητη δικαιοσύνη αποφασίζει κάτι τέτοιο. Οι Ροΐδη εμμονές, αν προσπάθησαν κάποια στιγμή, να ασχοληθούν με τον επονομαζόμενο «πατριωτικό» χώρο, που απόπου και να τον πιάσεις βρωμάει, εγκατάλειψαν ολοκληρωτικά κάθε προσπάθεια όταν άρχισε να τους απειλεί με μηνύσεις ο Φαήλος Κρανιδιώτης. Έτσι στράφηκαν σε πιο εύκολους στόχους. Αλλά στην πορεία, αν ήθελαν με οποιοδήποτε τρόπο να στηλιτεύσουν την νοοτροπία των ελλήνων εθνικιστών, αυτοί οι ίδιοι έγιναν ένα με τον χώρο που αυτοί κατηγορούν. Και σ’αυτό βέβαια οι ίδιοι έχουν έτοιμη την απάντηση: όποιος δεν συμφωνεί μαζί τους είναι ηλίθιος:

Προειδοποίηση: Περιεχόμενο Αυστηρώς Ακατάλληλο για ηλίθιους που νομίζουν ότι θίγονται προσωπικά στην ανάρτηση κειμένου αντίθετο με την ιδεολογική τους ταυτότητα ή άποψη, σε αυτούς λέμε ότι ποτέ δεν τους υποχρεώσαμε να διαβάσουν το περιεχόμενο του ιστολογίου μας. Τους απευθύνουμε αγωνιστικούς χαιρετισμούς κι Αέρα στα πανιά τους.

10 Σχόλια to “Ροΐδη εμμονές: όταν ο Γκέμπελς συναντά την αμερικάνικη θρησκευτική δεξιά”

  1. Διάβαζα μια μέρα στην εγκυκλοπαίδεια «Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάννικα» (τόμος 52), το παρακάτω άρθρο, και νόμιζα ότι αναφερόταν στο μισαλλόδοξο αυτό blog το «Ροΐδη εμμονές».

    Τελικά, είχα κάνει λάθος. Επρόκειτο απλά για το άρθρο «Προπαγάνδα»:

    προπαγάνδα, η· διασπορά πληροφοριών —γεγονότων, επιχειρημάτων, φημών, μισοαληθειών, ψευδών— με σκοπό τον επηρεασμό της κοινής γνώμης και την διαμόρφωση της προς ορισμένη κατεύθυνση (πολιτική, θρησκευτική κ.ά.)· Ως συστηματική προσπάθεια υποβολής ή πειθούς, η προπαγάνδα συνίσταται στην υποστήριξη μιας θέσης που περιλαμβάνει σκοπίμως την μονόπλευρη ανάπτυξη ενός θέματος ενώπιον μαζικού ακροατηρίου. Οι μονόπλευρες παρουσιάσεις, συνήθεις στην προπαγάνδα, χρησιμοποιούνται για την διάδοση και καλλιέργεια συγκεκριμένων εικόνων με τον ιδιαίτερο τονισμό μόνο τών θετικών σημείων μιας θέσης και τών αρνητικών σημείων μιας άλλης.

    Κατά την άποψη μου, αυτή είναι μια ακριβής περιγραφή για το εν λόγω πολύ χαμηλής ποιότητας blog.

  2. Θα διαφωνήσω εν μέρει: το blog αυτό έχει ένα στοιχειώδες επίπεδο. Κι ακριβώς επειδή είναι δημοφιλές και έχει ένα επίπεδο ασχολούμαι μαζί του. Ο όρος propaganda σημαίνει πολλαπλασιασμός και προέρχεται από αυτό που έκαναν οι Ιησουίτες: propaganda fidei=διάδοση της πίστης. Με τον καιρό όμως, απέκτησε αρνητική έννοια, αλλά τουλάχιστον τα 2 ολοκληρωτικά καθεστώτα του 20ου αιώνα, ο σταλινισμός και ο ναζισμός τον χρησιμοποίησαν χωρίς ιδιαίτερες ενοχές. Ο δρ. Γκέμπελς επίσημα είχε τον τίτλο του Υπουργού Προπαγάνδας και η διάδοση των κομμουνιστικών ιδεωδών στην Σοβιετική Ένωση ονομαζόταν agit-prop.

    Το πρόβλημα δεν είναι αν ο Ροΐδης είναι μονόπλευρος: αυτό λίγο-πολύ είναι δικαίωμά του και κανένας μας δεν είναι ποτέ ακριβοδίκαιος. Το πρόβλημα είναι η ζημιά που κάνει στον δημόσιο διάλογο, το επίπεδο που ρίχνει όποια κουβέντα μπορεί να γίνει για οποιοδήποτε θέμα έχει να κάνει με το ζήτημα που τον ενδιαφέρει, τις σχέσεις Εκκλησίας-πολιτείας. Το δεύτερο σημείο που κάνει σοβαρή ζημιά είναι η διάδοση της φασιστικής λογικής της διαπόμπευσης. Πρέπει να γυρίσουμε γι’αυτόν στην κοινωνία του χωριού που πήγαινε τις μοιχαλίδες καβάλα στον γάιδαρο ή σε αυτή των ναζί που κρεμούσαν ταμπέλες στις γυναίκες που κοιμόντουσαν με Εβραίους. Ενισχύει τα χειρότερα και τα κατώτερα ένστινκτα στους ανθρώπους, και αν δεν του αρέσει που το λέμε αυτό, ε, όπως λέει και ο ίδιος, είμαστε ηλίθιοι.

    Τέλος πάντων, το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι αυτή καθαυτή η απάντηση του Ροΐδη, που καταφεύγει στην συνωμοσιολογία και στην σέχτα των ακολούθων του για να τον δοξάσουν. Τον «χτυπάνε» γιατί «τσούζει» – συνομιλεί μάλιστα και με μια περσόνα (δική του;) που τον ανεβάζει – γιατί «λέει αλήθειες» και ότι οι «αυτοί» συνωμοτούσαν εδώ και καιρό για να τον χτυπήσουν. Αλλά, έχουμε «αργήσει 5 μήνες» και τώρα ο Ροΐδης θα ξυπνήσει το Ogdru Jahad και τα 369 Ogdru Hem χωρίς κανένας να μπορεί να τον εμποδίσει. Φυσικά ο Ροΐδης δεν κατονομάζει τις δυνάμεις που κρύβονται πίσω από αυτό το blog, αλλά υποθέτω ότι κάποιος όπως ο Ροΐδης που έχει ιδιαίτερη αγάπη για καμπάνιες που εμπνέονται από τις αντίστοιχες των ναζί, δεν νομίζω να έχει ιδιαίτερο πρόβλημα να πιστέψει ότι από πίσω από αυτό το blog κρύβονται οι Εβραίοι.

  3. Σαφώς, έτσι είναι, αλλά δεν είναι μόνο το θέμα της διαπόμπευσης.

    Στα θέματα με τα οποία καταπιάνεται, δεν διστάζει να αναπτύξει θέματα τα οποία δεν κατέχει, με αποτέλεσμα να πιάνεται πολλές φορές αδιάβαστος σε βαθμό εντυπωσιακό. Δεν ξέρω αν έτυχε να διαβάσουμε τα ίδια πράγματα, γιατί δεν διαβάζω και όλα όσα γράφει, όμως ένα κείμενο, χωρίς σοβαρές πηγές, που πέφτει τόσο συχνά σε λάθη, και μάλιστα σοβαρά, ή αποκρύπτει σημαντικές πληροφορίες προκειμένου να οδηγήσει σε ένα συμπέρασμα προμελετημένο, δεν μου κάνει καθόλου καλή εντύπωση.

    Προτιμώ, ένα μονόπλευρα παρουσιασμένο θέμα, να έχει τουλάχιστον το θάρρος να μην αποκρύπτει όλες τις πτυχές που το αποτελούν.

    Η φράση που γράφεις:

    «σέχτα των ακολούθων του για να τον δοξάσουν»

    περιγράφει ένα γεγονός εντυπωσιακό και γι αυτόν ακόμη τον λόγο. Ακολουθούν πρόθυμα σε κάθε συνωμοσιολογία τον εκλεκτό τους και επικροτούν κάθε τι που γράφει χωρίς καν να γνωρίζουν ότι στο κύριο σώμα του άρθρου γράφονται σημεία και τέρατα ανακριβειών.

    Για το αν ένα blog που του επιτίθεται, θα έλεγε ότι το κανεί επειδή κρύβονται πίσω του όλες οι σκοτεινές δυνάμεις, αυτό είναι σίγουρο και ήδη το έχει κάνει πολλές φορές μέχρι τώρα…

  4. Μέσα στον blog aυτό γράφει και κάποιος «Λασκαράτος», ένα άτομο με βαθιές,πρέπει να το παραδεχθούμε, γνώσεις για τα εκκλησιαστικά ζητήματα. Ή πρόκειται για αποστάτη(δικαίωμα του βέβαια δεν λέω) που κάποτε εγκατέλειψε τις τάξεις της Εκκλησίας και έγινε μαχητικός άθεος και αντικληρικαλιστής ή, λιγότερο πιθανό, για εν ενεργεία Θεολόγο ή και κληρικό που βάλει εκ των έσω την Εκκλησία επειδή ζει ακριβώς καθημερινά κάποια πράγματα και γνωρίζει πολλά. Σας θυμίζω τι είχε πει παλαιότερα σε συνέντευξη του ο γνωστός Μιχάλης Καλόπουλος που έχει εκδώσει βιβλία με αντιχριστιανικό περιεχόμενο. Τον έχουν πλησιάσει κατά καιρούς διάφοροι κληρικοί που του δήλωσαν υποστήριξη για τα όσα διαδίδει και γράφει εναντίον της Ορθοδοξίας(Αγιο Φως, Παλαιά Διαθήκη, Ιστορικότητα του Ιησού). Ο ίδιος μάλιστα δικαιολόγησε τη στάση των κληρικών αυτών με τη φράση ότι «εκεί τους οδήγησε η ζωή τους ανθρώπους αυτούς», υποννοώντας ότι η επιλογή των ανθρώπων αυτών να ντυθούν το ράσο έγινε με καθαρά βιοποριστικά κριτήρια και ότι οι ίδιοι δεν πιστεύουν!

  5. Για το αν έχει χρησιμοποιήσει και αλλού την συνωμοσιολογία δεν το γνωρίζω, οπότε δεν μπορώ να εκφέρω άποψη. Προσωπικά ο Ροΐδης με απογοήτευσε όμως, αφού περίμενα μια πιο αιχμηρή απάντηση, με την έννοια απάντηση επί της ουσίας, και όχι να απευθυνθεί στους οπαδούς του για να πει «δεν είμαι ο καλύτερος;«. Μπορεί να ετοιμάζει άρθρο-απάντηση. Θα δούμε. Μέχρι τώρα, η τακτική του ήταν να παρουσιάζει ένα θέμα για «ιερή» παιδεραστία, να βρίσκει έναν «χρήσιμο ηλίθιο» – συγγνώμη για τον όρο αν νομίζει κάποιος ότι θίγεται προσωπικά – που θα απαντούσε «μα δεν είναι ακριβώς έτσι» και «είναι μεμονωμένο περιστατικό» για να τον κατακεραυνώσει στην συνέχεια ο Ροΐδης ως υποκριτή, αυτόν που τολμούσε να ψελλίσει τέτοια ανοσιουργήματα, και ότι αυτό που περιγράφει ο Ροΐδης κάθε άλλο παρά μεμονωμένο περιστατικό είναι και ιδού οι αποδείξεις – ελλείψει βέβαια πολλών περιστατικών από Ελλάδα, επιστρατεύονται ενίοτε οι υστερικές κυρίες της αμερικάνικης θρησκευτικής δεξιάς.

    Τώρα όμως ο Ροΐδης έπεσε σε μια απροσδόκητη γι’αυτόν απάντηση. Ας είναι έτσι όπως τα λέει. Μέχρι τελευταίας κεραίας. Όμως, ό,τι και να πει, αυτό δεν καταρρίπτει αυτό που έδειξα: ότι δλδ αυτές τις μεθόδους και αυτές τις τακτικές τις χρησιμοποίησαν άλλα καθεστώτα, σε άλλες εποχές, με τα αποτελέσματα που όλοι γνωρίζουμε. Το να έχεις μια άποψη για τον εαυτό σου ότι είσαι ανώτερος, καλύτερος, πιο έξυπνος σε σχέση με τους «χαζούς πιστούς» που «προσκυνάνε μούμιες» ή τους «ηλίθιους» που θίγονται με τις «αλήθειες» που εκστομίζει ο Ροΐδης, και να σου αποδεικνύουν ότι τελικά, δεν είσαι παρά μια Τατιάνα της αντιθρησκευτικής προπαγάνδας, δεν κολλάει καλά με την εικόνα που έχεις σχηματίσει για τον εαυτό σου, υποθέτω.

    Παλιότερα μια-δυο φορές είχα γράψει στο blog του για να πω ότι δεν είναι καλό πράγμα ο κιτρινισμός, είσαι-δεν είσαι οπαδός μιας άποψης-παράταξης κλπ. Έγραψα, με πολύ απλο τρόπο, ότι για τέτοια δημοσιεύματα, τέτοιο επίπεδο είχαν τα βιβλία και οι εκπομπές του Σπύρου Καρατζαφέρη. Το αποτέλεσμα; Ο Ροΐδης άρχισε από κάποιο σημείο και μετά να αναφέρει και τον Σπύρο Καρατζαφέρη ως σοβαρή πηγή! Ε, λοιπόν, τέτοιο επίπεδο δεν είχε καν ο Σπύρος Καρατζαφέρης. Τέτοιο επίπεδο αποδεικνύεται ότι είχαν οι ναζί.

    A propos: είδα ότι κάποιοι ανυπόκριτοι θαυμαστές του Ροΐδη ανάλαβαν να απαντήσουν για ένα σχολιάκι μου για τον Παντελεήμονα Φωστίνη. Αλλά δεν έχουν καταλάβει μάλλον το πvεύμα του τωρινού άρθρου. Και ότι απαντάμε σε αυτά που θέτουμε, όχι σε ερωτήσεις που δεν τίθενται. Η εύκολη λύση είναι να απαντάς σε άλλα από αυτά που σε ρωτάνε. Δεν πρόκειται να υπερασπιστώ τον Παντελεήμονα Φωστίνη, αφού το θέμα δεν το γνωρίζω σε βάθος, ούτε αναλαμβάνω εργολαβικά και κατ’αποκοπήν σταυροφορίες για οποιοδήποτε σκοπό. Σταυροφορίες για να μας αλλάξει τα μυαλά που έχουμε λάθος, κατ’αυτόν, ας αναλαμβάνει ο Ροΐδης. Και όσες ανακρίβειες και να δουν σε γραπτά μου, αυτό δεν κάνει τον Ροΐδη λιγότερο μιμητή του Γκέμπελς και της αμερικάνικης θρησκευτικής δεξιάς, όπως δείχνει διεξοδικά το παραπάνω άρθρο! Τα ντοκουμέντα υπάρχουν εκεί, για όποιον έχει όρεξη να διαβάζει και κάτι άλλο από αυτό που του λιβανίζει τ’αυτιά. Δεν ξέρω ποιες ήταν οι αρχικές προθέσεις του Ροΐδη. Αλλά ακόμα και αν αρχικά ήταν ενάντιος σε οποιαδήποτε μορφή διάκρισης και ευτελισμού του δημόσιου βίου και λόγου, τελικά έγινε χειρότερος από αυτό που υποτίθεται ότι πολεμάει. Γράφει και καλά άρθρα. Γι’αυτό και τον διαβάζω κατά καιρούς. Στο επόμενο όμως – νιοστό – άρθρο του για την «ιερή» παιδεραστία θα ξέρει ότι η τακτική του αυτή απευθύνεται στα χειρότερα, κατώτερα, πλέον αποκρουστικά ανθρώπινα ένστικτα.

  6. @Θέμη
    Πουθενά δεν αναφέρομαι στο άρθρο στα αντιθρησκευτικά άρθρα του Ροΐδη. De gustibus et coloribus non est disputandum. Έχουμε νομίζω θρησκευτική ελευθερία και όσο και να θέλω να αλλάξω σε κάποιον τις βαθειά ριζωμένες προσωπικές του πεποιθήσεις, κάνω λάθος, γιατί αυτός έχει σε μεγαλύτερη εκτίμηση την προσωπική του γνώμη από την δική μου, νομίζω! Τον Καλόπουλο δεν τον ξέρω, ούτε έχω πρόβλημα με τον μαχητικό αντικληρικαλισμό. Δεν θίγομαι προσωπικά από κανέναν φανατικό, οποιουδήποτε χρώματος. Έχω πρόβλημα με τον κιτρινισμό και έχω πρόβλημα με τα παιδάκια που κάθονται στο προαύλιο και δείχνουν ένα παιδάκι και το κοροΐδεύουν. Έχω πρόβλημα με την μοιχαλίδα ανάποδα στο γαΐδούρι και αυτούς που νοσταλγούν τέτοιες εποχές και έχω πρόβλημα με την προπαγάνδα που ευτελίζει τον δημόσιο λόγο. Έχω πρόβλημα με τους σταυροφόρους κάθε λογής. Έχω πρόβλημα με την ακατάσχετη ηθικολογία – ειδικά από διαδικτυακές περσόνες και όχι πραγματικά πρόσωπα! – και έχω πρόβλημα με την άκριτη μεταφορά της ηθικολαγνείας της αμερικάνικής πολιτικής σκηνής και την μεταφύτευσή της στα πάτρια – διάβασε το άρθρο για τον π.Ι.Ρωμανίδη και τον Βουλγαράκη. Έχω πρόβλημα με τους εμπόρους του φόβου και έχω πρόβλημα με αυτούς που επισείουν κάθε λογής απειλές πάνω από τα κεφάλια μας για να μας σύρουν και να μας δέσουν συναισθηματικά στο άρμα τους και στον πολιτικό τους σκοπό.

  7. Βαγγέλη, αυτό το pokrov τι ακριβώς είναι και το επικαλείται ο Ροϊδης? Το δημιούργησαν εχθροί της Εκκλησίας? μέλη της Εκκλησίας? είναι ορθόδοξοι ή ετερόδοξοι? Το ρωτάω γιατί τα αγγλικά δεν είναι και σε καλό επίπεδο.

  8. Είναι site που αναφέρεται σε σεξουαλικές κακοποιήσεις από μέλη του ορθοδόξου κλήρου. Δεν γνωρίζω ποιος διαχειρίζεται το site και δεν νομίζω να έχει ιδιαίτερη σημασία. Δεν θα προβώ σε χαρακτηρισμούς ως εχθροί ή φίλοι – στο κάτω-κάτω της γραφής ο καλύτερός σου φίλος είναι ο εχθρός σου, αφού αυτό βγάζει τα σφάλματά σου στην φόρα και άρα σε αναγκάζει να αλλάξεις για το καλύτερο. Ας το δει λοιπόν και ο Ροΐδης το άρθρο μου ως εξυπηρέτηση! Το μόνο που έχω να πω για το pokrov είναι ακολουθεί την μόδα που ξεκίνησε με την Καθολική Εκκλησία στις ΗΠΑ και απλά προσπαθεί να κάνει το ίδιο για την Ορθόδοξη Εκκλησία.

    Σε κάποιο σημείο, πριν 3-4 χρόνια, η Καθολική Εκκλησία έφτασε να δει κατηγορούμενο για σεξουαλική κακοποίηση το 4% του κλήρου της και τελικά αναγκάστηκε να πληρώσει μισό δις δολλάρια σε εξωδικαστικές αποζημιώσεις «θυμάτων». Το νούμερο είναι τρομακτικό, αλλά υποθέτω ότι έχει να κάνει ακριβώς και με την εκστρατεία που ξεκίνησαν οι αμερικανοί ευαγγελικοί της θρησκευτικής δεξιάς για να προωθήσουν την ατζέντα τους: αν την πλήρωναν και οι, αντιπαθείς προς αυτούς, Καθολικοί τόσο το καλύτερο. Δεν το λέω ως προϊόν συνωμοσιολογίας, εξάλλου η αμερικάνικη θρησκευτική δεξιά είχε και έχει άλλες κύριες στοχεύσεις από τους καθολικούς, αλλά όχι ιδιαίτερο πρόβλημα να τους δει να την πατάνε. Υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα βέβαια στον πολύ μεγάλο αριθμό κατηγορουμένων: πώς ορίζεται η παιδεραστία για κάποιον που είναι κοντά στα παιδιά συνέχεια – είδαμε το παράδειγμα του τύπου που καταδικάστηκε σε ισόβια για το πιπίλισμα δακτύλων! – και δεύτερον ότι βασίζονται οι περισσότερες κατηγορίες σε μαρτυρίες και δεκαετίες μετά. Αυτό ενέχει προφανείς κινδύνους, αφού υπάρχει και η κατασκευασμένη μνήμη και οι ψυχολόγοι το γνωρίζουν πολύ καλά αυτό. Κάποιοι, δεν ξέρω πόσοι, προφανώς και θα ήταν παιδεραστές με την πλήρη σημασία του όρου που δίνουμε, και κάποιοι κιόλας και βίαιοι κακοποιητές. Δεν βοήθησε και το γεγονός ότι οι καθολικοί όπου είχαν τέτοιες περιπτώσεις φρόντιζαν να τις αποκρύψουν, αφού σύμφωνα με τους κανόνες της Καθολικής Εκκλησίας, ο ιερέας που πέφτει σε σεξουαλικές παραβάσεις, δεν καθαιρείται, όπως επιτάσσουν οι κανόνες λ.χ. της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αλλά αν δηλώσει μετάνοια μπορεί να επανέλθει στα καθηκοντά του.

    Στην πράξη όμως, φαίνεται, ότι και οι Ορθόδοξες Εκκλησίες, όταν αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα, προσπαθούν να τα αποκρύπτουν, αφού φοβούνται την ζημιά που θα προκληθεί στην εικόνα τους. Μόνο που η ζημιά είναι μεγαλύτερη όταν προδίδεις την εμπιστοσύνη του κοινού και αποκαλύπτεται ότι ήξερες εξαρχής και εδώ προσπαθεί να χτυπήσει ο Ροΐδης μερικές φορές, αλλά καθώς οι περισσότεροι ιερείς που κατηγορούνται, στην χώρα μας, για τέτοια αδικήματα καθαιρούνται δεν υπάρχει και πολύς χώρος για τέτοια κουβέντα. Στην Ελλάδα, μια αρκετά συντηρητική χώρα, δεν υπάρχει, γενικά, η λογική της συγκάλυψης από την μεριά των πιστών, αν έχεις την παραμικρή υποψία ότι το παιδί σου κακοποιείται.

    Αν σε κάτι βρίσκει και κιτρινίζει για θέματα συγκάλυψης, ο Ροΐδης είναι στην περίπτωση του πρώην Αττικής, που ουσιαστικά βασίζεται στις κασέτες που έχει βγάλει ο Σπύρος Καρατζαφέρης, για να κατηγορήσει τους δεσποτάδες ότι ανέχονται γνωστό ομοφυλόφιλο στην ιεραρχία. Αλλά ο κιτρινισμός δεν είναι υποκατάστατο δίκης! Και οι υποκλοπές τηλεφώνων είναι παράνομες. Η κυβέρνηση κατηγορήθηκε, δικαίως, γιατί δεν αποκάλυψε αυτούς που υπέκλεπταν τηλέφωνα, όχι γιατί υπήρχε κάτι παράνομο, ανήθικο ή ανάρμοστο στο υποκλαπέν περιεχόμενο. Αυτοί που συναινούν στις υποκλοπές συναινούν στο παρακράτος. Και υποκλαπέν περιεχόμενο δεν στέκεται σε κανένα δικαστήριο – παρεκτός ίσως την βουλή των ελλήνων που την μια μέρα ψηφίζει νόμους κατά των υποκλοπών και την επομένη δέχεται προϊόν υποκλοπών ως νόμιμο αποδεικτικό στοιχείο…

    Δεν είναι μόνο ο Ροΐδης που ακολουθεί την τακτική του κιτρινισμού στο θέμα της επονομαζόμενης «ιερής» παιδεραστίας. Είναι και ο Τζίμης Πανούσης που συχνά-πυκνά στις εκπομπές του πετάει μπηχτές για τους «παιδοφθόρους» παππάδες, αλλά ο Τζιπάκος, έχει κερδίσει με το να λέει με χιούμορ αυτό που λέει, το δικαίωμα να λέει και τις μεγαλύτερες χοντράδες χωρίς να ενοχλείται κανένας. Και το βασικότερο: αυτοσαρκάζεται, δεν χαρίζεται στον εαυτό του. Το ίδιο δεν μπορούμε να πούμε όμως για όποιον πλασάρεται ως σοβαρός και έξυπνος, σε αντίθεση με αυτούς που «προσκυνάνε μούμμιες» και είναι «ηλίθιοι» αν έχουν διαφορετικά μυαλά. Αν νομίζεις ότι έχεις κάποιο επίπεδο, πρέπει και να το αποδεικνύεις! Φλυαρώ όμως, ελπίζω να σου απάντησα την ερώτηση.

  9. Μπορούμε να δούμε πάντως πώς αλλάζουν τα ήθη και οι καιροί αν δούμε αυτό το εξώφυλλο των Γερμανών Scorpions και τι αντιδράσεις θα περιμέναμε σήμερα αν έβγαινε ένα συγκρότημα με αντίστοιχο εξώφυλλο – και υπονοούμενο. Είναι σίγουρο ότι η αμερικανοφερμένη εκστρατεία εναντίον της παιδεραστίας έχει αλλάξει αρκετά τα πράγματα, και στην πορεία επηρέασε blogs όπως του Ροΐδη να την μιμηθούν.

  10. Δεν υπάρχουν αναφορές στην ιστοσελίδα αυτή – οι όποιες αναφορές βρίσκονται στο blog Ροϊδη Εμμονές, το οποίο αυτό και μόνο αυτό έχει έλεγχο επί των σχολίων. Καλύτερα να μιλήσετε με τον διαχειριστή του blog Ροϊδη Εμμονές εάν επιθυμείτε να αφαιρεθούν τα όποια σχόλια.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: