Πλατανος
«Μέσω της ελευθερίας και μόνο μπορεί να υπάρξει επαρκής προετοιμασία για μια πιο πλήρη ελευθερία» – William Gladstone, λόγος για την Ελλάδα, 1850

Επιμενίδης ο νεοφιλελεύθερος

Ο φίλος μας ο Επιμενίδης είναι νεοφιλελεύθερος, διαβάζει Νόζικ,  τον Μίλτο τον Φρήντμαν,  Χάγεκ, Μίζες (με ΝΔΣΟΚ ή χωρίς), Μπάμπη, βλέπει Σκάι και διαβάζει Καθημερινή, και ψήφισε Τζήμερο για να απαλλαγεί από τους κακούς μουσουλμάνους που δηλητηριάζουν την χώρα με μωαμεθάνιο.  Πιστεύει ακράδαντα ότι πάσα φορολογία ίσον κλοπή, κι ότι το μνημόνιο είναι ευλογία. Επειδή τον συναντάμε όλο και συχνότερα αυτόν τον τύπο ανθρώπου, κι επειδή αξιώνει να του αναγνωρίσουμε την ιδεολογική του καθαρότητά και συνέπεια, ας δούμε μερικές θέσεις του Επιμενίδη:

#1 Το ελληνικό είναι το τελευταίο σοβιετικό κράτος στην Ευρώπη, μεγάλο, αναποτελεσματικό, με υπεράριθμους δημοσίους υπαλλήλους. Πάσχει εξάλλου από εκτεταμένη διαφθορά. Οφείλουν να ιδιωτικοποιηθούν όλες οι λειτουργίες του (πλην μερικώς ίσως της αστυνομίας), και να απολυθούν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι, ώστε να πληρώνουμε ιδιωτικά για τις ίδιες υπηρεσίες που παρέχει το κράτος, και να μας παρέχονται αυτές από τους ιδιώτες φτηνότερες και καλύτερες. Εξάλλου το ελληνικό κράτος προξενεί crowding out στους υγιείς, καινοτόμους επιχειρηματίες.

#2 Δεν υπάρχει κοινωνία, μόνο άτομα. Για την ακρίβεια, το άτομο έρχεται σε ελεύθερη συμφωνία με το κράτος, συνάπτει συμβόλαιο, με το οποίο δέχεται κάποια μορφή στοιχειώδους κρατικού ελέγχου, για να προστατεύονται τα βασικά του δικαιώματα, νοούμενα μόνο ως αρνητικά δικαιώματα. Θεμελιωδώς η έννοια της υποχρεωτικής παροχής υπηρεσιών παροχής από το κράτος είναι μια καταπάτηση της ελευθερίας του ατόμου. Πώς θα μπορούσε άλλωστε; Ο καθένας μας οφείλει να μπορεί να διαπραγματευτεί ελεύθερα στην αγορά για τις υπηρεσίες που αυτός επιθυμεί να χρησιμοποιήσει. Ο,τιδήποτε άλλο αποτελεί κατάχρηση εκ μέρους του κράτους και  ανελευθερία.

#3 Το μνημόνιο είναι ευλογία που επιτέλους έθεσε τις βάσεις για να αλλάξει το σοβιετικό ελληνικό κράτος. Οφείλουμε να πληρώσουμε τα χρέη μας, να πληρώσουμε και τα χρέη των τραπεζών χωρίς να πάρουμε από αυτές δεκάρα τσακιστή πίσω, και να προχωρήσουμε με τις μεταρρυθμίσεις.

Συνέπεια της θέσης #2 είναι ότι το άτομο οφείλει να πληρώνει φόρους μόνο στο μέτρο που αυτοί είναι ανταποδοτικοί, και μέχρι να μειωθεί το κράτος, ούτε λεπτό παραπάνω από αυτό που του επιστρέφεται από το κράτος με την μορφή υπηρεσιών. Δεν ήταν οι Founding Fathers των ΗΠΑ εξάλλου που έλεγαν «όχι στην φορολογία χωρίς λογοδοσία«; Μα εξάλλου, όπως είναι σαφές, και με βάση την θέση #1, όσο λιγότερο κράτος στην Ελλάδα, τόσο το καλύτερο.

Ωραία μέχρι εδώ. Εάν λοιπόν το ελληνικό κράτος αύριο το πρωί απολύσει και τους 700,000 δημοσίους υπαλλήλους του, αφού δεν θα επιστρέφεται τίποτα ως υπηρεσία προς τους πολίτες, οφείλουν και οι πολίτες να πάψουν να πληρώνουν φόρους. Γι’αυτό δεν θέλουμε να γίνουν οι ιδιωτικοποιήσεις; Γι’αυτό δεν ζητάμε να μειωθεί το κράτος; Αν όχι για να μην πληρώνουμε φόρους για τι άλλο; Αυτό φυσικά όχι επειδή δεν μας αρέσει να πληρώνουμε, αλλά φορολογία χωρίς λογοδοσία είναι ανελευθερία, κι εμείς την ανελευθερία δεν την ανεχόμαστε.

Για κάποιο περίεργο λόγο όμως, έχουμε ιδιωτικοποιήσεις, με περισσότερους φόρους. Μείωση του κράτους, με αύξηση των ποσών που πληρώνει ο καθένας. Η φορολόγηση του πολίτη γίνεται λιγότερο και λιγότερο ανταποδοτική.

Θα πει κάποιος, μα το ελληνικό κράτος δημιούργησε χρέη – αλλά αυτό είναι παντελώς αδιάφορο για το άτομο. Κι ο πλέον χαζούλης αναγνώστης του Γιάννη Μαρίνου στο ΒΗΜΑ της χρυσής εποχής – τότε, που μέχρι το 2007 το ελληνικό κράτος είχε και πρωτογενή πλεονάσματα –  γνωρίζει ότι από τότε το 45% των εισόδων του κράτους πήγαινε σε μισθούς και συντάξεις, τώρα δε έχει μειωθεί ακόμα περισσότερο. Άρα, και με βάση την ίδια λογική, και τα προηγούμενα χρόνια όφειλαν οι πολίτες να πληρώνουν τουλάχιστον τους μισούς φόρους από αυτούς που πλήρωναν. Αφού σύμφωνα με την θέση #2, το άτομο μπορεί και οφείλει να πληρώνει μόνο ανταποδοτικές δαπάνες. Ακόμα χειρότερα, ανελευθερία αποτελεί να πληρώσει κάποιος για δαπάνες που έγιναν για άλλους, και όχι για τον ίδιο. Μα, ειδικά, εάν το ελληνικό δημόσιο είναι σπάταλο και αναποτελεσματικό, με βάση την θέση #1, αυτό δεν αφορά στο συμβόλαιο που σύναψε το άτομο με το κράτος. Το άτομο σύναψε συμβόλαιο για να έχει επιστροφή στους φόρους τους με την μορφή υπηρεσιών, όχι να πληρώνει κακές επιχειρηματικές επιλογές, του κράτους ή ιδιωτών.

Ακόμα περισσότερο, όταν το άτομο πλήρωνε και πληρώνει φόρους, τους φόρους αυτούς τους πλήρωνε με την πεποίθηση ότι το κράτος θα έχει συνέχεια. Ότι θα πάρει σύνταξη. Ότι θα έχει περίθαλψη. Ότι θα υπάρχει πολιτική δικαιοσύνη, τρεχούμενο νερό, προστασία του περιβάλλοντος, δρόμους που λειτουργούν, και σχολεία για τα παιδιά του. Από την άλλη, ο δανειστής που δάνεισε το ελληνικό κράτος, το δάνεισε με την πεποίθηση ότι υπάρχει πιθανότητα να μην επιστραφούν τα χρήματά του. Έτσι χρέωσε τόκο στο ελληνικό κράτος, και μάλιστα με ένα risk premium, το οποίο αντανακλούσε τον βαθμό της βεβαιότητάς του ότι θα επιστραφούν στο ακέραιο τα χρήματά του. Οπότε, σε περίπτωση κακής του επιχειρηματικής επιλογής, δεν έχει καμιά βάση να απαιτήσει χρήματα πίσω, αλλά και αν απαιτεί, η απαίτησή του αυτή δεν μπορεί να βαραίνει τα άτομα που κατοικούν στο ελληνικό κράτος. Αν βέβαια, πάλι κάποιος δάνεισε ατόκως το ελληνικό κράτος, νομίζω ότι ηθικό πλέον χρέος του ελληνικού κράτους είναι να τον αποζημιώσει στο ακέραιο, κι εκεί δεν θα βρει τους έλληνες πολίτες να διαφωνούν σε αυτό. Αλλά επειδή δεν γνωρίζουμε κάποιον τέτοιο δανειστή, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι το τελευταίο αποτελεί φανταστικό σενάριο.

Καταλαβαίνουμε μετά από αυτά, ότι το παραπάνω σενάριο προξενεί ένα γιγαντιαίο λογικό βραχυκύκλωμα. Οι πολίτες πληρώνουν φόρους. Οι φόροι, για να μην αποτελούν καταπίεση, οφείλουν να επιστρέφονται με την μορφή υπηρεσιών. Το ελληνικό κράτος παρέχει ακριβές και κακές υπηρεσίες. Οπότε οφείλουμε να δώσουμε τις υπηρεσίες του ελληνικού κράτους σε ιδιώτες, και ταυτόχρονα να μειώσουμε τους φόρους. Αλλά οι φόροι αυξάνουν. Όσο αυξάνουν οι φόροι, μειώνεται ταυτόχρονα η επιστροφή τους στο άτομο με την μορφή υπηρεσιών. Οπότε οφείλουμε να μειώσουμε το κράτος περισσότερο. Και να αυξήσουμε τους φόρους. Δεν ξέρω για εσένα, αναγνώστη μου, αλλά εμένα μου φαίνεται το συγκεκριμένο σενάριο ως μια τεράστια λογική σκουληκότρυπα, χειρότερη από αυτήν που είχε πέσει μέσα ο παλιός Επιμενίδης, κι όπου έχουν πέσει μέσα πολλοί, αλλά δυο χρόνια μετά δεν έχουν βρει την έξοδο. Τώρα να πω ότι όπου συναντάς φορείς τέτοιων θέσεων, συνήθως οι δεκάρικοί τους για την τελευταία σοβιετία που πρέπει να μεταρρυθμιστεί, συνοδεύονται απαρεγκλίτως κι από επικλήσεις στον ορθολογισμό, ή γίνεται πολύ γκροτέσκο πλέον το όλο θέμα;

5 Σχόλια to “Επιμενίδης ο νεοφιλελεύθερος”

  1. »Για κάποιο περίεργο λόγο όμως, έχουμε ιδιωτικοποιήσεις, με περισσότερους φόρους. Μείωση του κράτους, με αύξηση των ποσών που πληρώνει ο καθένας. Η φορολόγηση του πολίτη γίνεται λιγότερο και λιγότερο ανταποδοτική.»
    Που τις είδες τις ιδιωτικοποιήσεις ρε άνθρωπε; Ποια μείωση του κράτους; Μας δουλεύεις; Μόνο φόρους έχουμε μέχρι τώρα. Και μάθε πως αυτός που περιγράφεις είναι ο »Επιμενίδης ο σοσιαλφιλελεύθερος», πως οι φιλελεύθεροι / αναρχοκαπιταλιστές δεν έχουμε καμία σχέση με αυτούς, πως θέλουμε να φύγουν τα μνημόνια, οι τρόικες και η σα-χλα-μαρική δεξιά το συντομότερο δυνατόν και πως είμαστε υπέρ της αντίστασης ενάντια στο κράτος και τους θεσμούς του. Το κακό είναι πως είμαστε τρεις κι ο κούκος😛

    • Είναι μια απ’τις σπάνιες περιπτώσεις που το ότι είστε τρεις κι ο κούκος είναι απόλυτα λογικό.
      Κι αν χρειάζεται εξήγηση – έχετε κολλήσει τρεις εν μέρει άσχετους όρους μεταξύ τους και δε βλέπετε ότι γίνονται ιδιωτικοποιήσεις.

      • Πολύ γενικά: όταν λέμε νεοφιλελεύθερες πολιτικές εννοούμε πλήρης απεμπλοκή του κράτους από δραστηριότητες όπως λιμάνια, μαρίνες, αεροδρόμια, σιδηρόδρομοι, αστικά μέσα μ.μ., ενέργεια, ύδρευση και αποχέτευση, ταχυδρομεία, τζόγος (η ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ είναι για γέλια, μόνο σοσιαλκρατιστές σαν τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο τα κάνουν αυτά), τράπεζες, πετρέλαια, ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί, τηλεπικοινωνίες, κοινωνική ασφάλιση, ταμεία συνταξιοδότησης, προγράμματα απεξάρτησης, παιδικοί σταθμοί, φιλανθρωπικά ιδρύματα, δημοτόμπατσοι κ.α. Επίσης θέλουμε και ιδιωτικά πανεπιστήμια, χαμηλή φορολόγηση με ενιαίο σταθερό συντελεστή, άρση εμποδίων στην εργασία και την επιχειρηματικότητα, κατάργηση μονοπωλίων (OK, σε κάποιες περιπτώσεις είναι αδύνατο), προστασία των επενδυτών και των εργαζομένων, υπεράσπιση των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων, τσάκισμα διαφθοράς και γραφειοκρατίας, έλεγχο του πληθωρισμού, απελευθέρωση τιμών, κατάργηση επιδοτήσεων και ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς.
        Από την εποχή του Μητσοτάκη ακούμε για τον ανάλγητο νεοφιλελευθερισμό αλλά νεοφιλελευθερισμό δεν βλέπουμε.

  2. Εϊμέν. Ο ν/φ μπορεί να απέτυχε τραγικά στην γη, αλλά ζει στους ουρανούς θριαμβεύων


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: