Πλατανος
«Μέσω της ελευθερίας και μόνο μπορεί να υπάρξει επαρκής προετοιμασία για μια πιο πλήρη ελευθερία» – William Gladstone, λόγος για την Ελλάδα, 1850

Η Ναυμαχία του Ναυαρίνου την Ημέρα του Τετ

Τυχαία άκουσα τις προάλλες σε μια συζήτηση, για μια ακόμη φορά, την γνωστή άποψη που θέλει την Ελλάδα να χρωστά την ανεξαρτησία της στην ναυμαχία του Ναυαρίνου. Συνήθως, αυτή η άποψη πάει πακέτο στο πρόσωπο του οπαδού της με άλλες ισχυρές αντιλήψεις, όπως για το πώς η καταστροφή σε επίπεδα πολέμου της ελληνικής οικονομίας από το μνημόνιο είναι ευκαιρία, και ότι οφείλουμε να υπακούουμε κατά πάντα στους ξένους επικυριάρχους της χώρας, αφού στην πραγματικότητα καταστρέφουν την χώρα για το καλό της, ένα πράγμα όπως οι μεσαιωνικοί ιεροεξεταστές που σκότωναν την σάρκα για να σωθεί το πνεύμα.

Δεν είναι ότι η άποψη αυτή είναι εμφανώς ανιστόρητη και δηλώνει την κατάντια της ελληνικής παιδείας, να μην ξέρει κάποιος που έχει τελειώσει το ελληνικό σχολειό στοιχειώδη πράγματα για την ίδρυση του ελληνικού κράτους. Γιατί η Ελλάδα την ανεξαρτησία της δεν την απέκτησε με την ναυμαχία του Ναυαρίνου το 1827, αλλά τρια χρόνια αργότερα, με το Πρωτόκολλο του Λονδίνου, το οποίο η Οθωμανική Αυτοκρατορία το υπέγραψε με την υπαγόρευση των ρωσικών όπλων, σε συνέχεια των προβλέψεων της συνθήκης της Αδριανούπολης, όταν οι ρώσοι στρατιώτες μετά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1829 είχε φτάσει έξω από την Κωνσταντινούπολη.

Φυσικά, η χρησιμότητα του ιδεολογήματος ότι η Ελλάδα κέρδισε την ανεξαρτησία της χάρη στους ξένους, δεν θα μπορούσε να χωρά την άποψη ότι η Ελλάδα χρωστά την ανεξαρτησία της πρακτικά σε μια δύναμη, την Ρωσική Αυτοκρατορία, αφού ακυρώνεται αυτόματα η προτροπή προς οσφυοκαμψία απέναντι σε δυτικές δυνάμεις όπως την Μ.Βρετανία, που χαρακτήρισε ατύχημα το Ναυαρίνο και ξήλωσε τον Κόδρινγκτον – σε αντίθεση με την Ρωσική Αυτοκρατορία που τίμησε τον Λογγίνο Χέυδεν. Προσθέστε σε αυτά ότι ο επίσημος αντικομμουνισμός του ελληνικού κράτους επί δεκαετίες έβλεπε ως ύποπτη κάθε εκδήλωση φιλορωσισμού, οπότε η δόξα έπρεπε να μοιραστεί ισότιμα, θέλοντας και μη, μεταξύ προστατιδών δυνάμεων.

Ουσιαστικά λοιπόν, η επίκληση του Ναυαρίνου δεν υπήρξε παρά ένα ακόμα ιδεολόγημα που χρησιμοποίησε το ελληνικό κράτος για να μπορούν να πουλάνε πατριωτισμό στο καφενείο στους υπολοίπους – εκεί δλδ που έπρεπε να ελέγχονται κιόλας για τον δικό τους πατριωτισμό –  οι οπαδοί του ΝΑΤΟ και της διχοτόμησης της Κύπρου, σε ένα επιχείρημα που λίγο πολύ περιστρέφεται γύρω από την γραμμή, «οι δυτικές δυνάμεις καθάρισαν για εμάς τότε, έτσι και θα καθαρίσουν σήμερα, και μόνοι μας δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα».Αλλά ποια είναι η αλήθεια;

Θα πρόσεχαν ενδεχομένως κάποιοι από τους οσφυοκάμπτες φίλους μας, αν ήταν λίγο πιο παρατηρητικοί από το καθόλου, ότι η ναυμαχία του Ναυαρίνου έγινε το 1827, 6 χρονιά μετά την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης, κι όχι με αντίπαλο την Οθωμανική Αυτοκρατορία, αλλά τον Αιγυπτιακό στόλο. Αν η Ελλάδα χρωστά την ανεξαρτησία της στο Ναυαρίνο, πώς έγινε και δεν συνέβει, ας πούμε, η ναυμαχία το 1821, άντε το 1822;

Ο πραγματικός λόγος λοιπόν, είναι ο εξής. Ότι η ελληνική επανάσταση είχε δημιουργήσει τετελεσμένα στο έδαφος, ήταν μια επανάσταση που δεν μπορούσε να καταπνιγεί με τα συμβατικά μέσα που είχε στην διάθεσή της η Οθωμανική Αυτοκρατορία, και το κόστος για τους οθωμανούς ήταν δυσβάσταχτο. Στο βιβλίο του The spirit of the East, ο φιλέλληνας και φιλότουρκος (!), άγγλος διπλωμάτης David Urquhart, υπολόγισε ότι η ελληνική επανάσταση κόστισε στους οθωμανούς ποσό αντίστοιχο με αυτό που κόστισε στην Βρετανική Αυτοκρατορία η αμερικάνικη επανάσταση – κι όλα αυτά σε μια έκταση πολλές φορές μικρότερη των αποικιών του Στέμματος στην Αμερική, και με μικρότερο πληθυσμό εξεγερμένων – ή αντίστοιχα το ποσό που χρειαζόταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία να ταΐσει όλους τους υπηκόους της για ένα χρόνο.

Ένα παράδειγμα που επεξηγεί την θέση αυτή, είναι η επίθεση του Τετ το 1968. Οι Βορειοβιετναμέζοι επιτέθηκαν και ηττήθηκαν κατά κράτος, με βαρύτατες απώλειες. Η επίθεση αυτή δεν έπιασε ούτε έναν δεδηλωμένο στρατιωτικό της στόχο, αλλά αυτή ήταν που έπεισε τους αμερικανούς να αποσυρθούν από το Βιετνάμ, οδηγώντας στον οριστικό θρίαμβο του Β.Βιετνάμ 7 χρόνια αργότερα, και την επανένωση της χώρας. Δεν είναι λοιπόν σε έναν αποτελεσματικό ανταρτοπόλεμο, όπως αυτός που έκανε η Ελλάδα τότε, οι στρατιωτικές νίκες που κερδίζουν τον πόλεμο, είναι η επιμονή μέχρι το τέλος, και η οικονομική αιμορραγία που προξενεί ο εξεγερμένος στον αντίπαλό του.

Το Ναυαρίνο σηματοδοτεί λοιπόν όχι την θέληση για ανεξαρτησία της Ελλάδας βασισμένη σε ηθικές επιταγές, αλλά την αναγνώριση από τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής αυτών των τετελεσμένων που είχαν δημιουργήσει οι εξεγερμένοι, και ταυτόχρονα την θέληση η λύση που θα δινόταν στο ελληνικό δράμα να είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των μεγάλων δυνάμεων.

Για τον ίδιο λόγο άλλωστε, που οι μεγάλες δυνάμεις παρενέβησαν υπέρ του διαμελισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, λίγα χρόνια αργότερα παρενέβησαν ξανά, και μάλιστα 2 φορές, κατά του διαμελισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όταν η Αίγυπτος την απείλησε στρατιωτικά, την νίκησε επανειλημμένα, και κινδύνευσε να καταστραφεί αυτή η Οθωμανική Αυτοκρατορία, πράγμα που θα σήμαινε απελευθέρωση του υπόδουλου ελληνικού πληθυσμού στο σύνολό του, ήδη από την δεκαετία του 1830. Αλλά γι’αυτό το γεγονός άραγε, τι θα είχαν να πουν οι οσφυοκάμπτες των δυτικών; Θα συμφωνούσαν, άραγε, με μια γραμμή από το χέρι του Ρήγα Φεραίου:

Μην ελπίζετε εις ξένους και υιούς νενοθευμένους

Χωρίς σχόλια to “Η Ναυμαχία του Ναυαρίνου την Ημέρα του Τετ”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: