Πλατανος
«Μέσω της ελευθερίας και μόνο μπορεί να υπάρξει επαρκής προετοιμασία για μια πιο πλήρη ελευθερία» – William Gladstone, λόγος για την Ελλάδα, 1850

Η μεγαλύτερη επιτυχία του διαβόλου

Πολύς λόγος γίνεται τώρα τελευταία – εν όψει και της πολιτικά υποκινούμενης δολοφονίας του Παύλου Φύσσα – από τους διάφορους χρυσαυγιτολογούντες για την φύση του νεοναζιστικού μορφώματος, τις αιτίες εμφάνισής του, και την σχέση του με την επαναστατική βία. Γίνεται κουβέντα για συνταγματικά τόξα, φαιοκόκκινη σύγκλιση, δυο άκρα και άλλα τέτοια φαιδρά. Τι συνιστά όμως μια επαναστατική δύναμη, εάν θέλουμε να ορίσουμε μια δύναμη ως τέτοια;

Κατά περίεργο λόγο, η σκέψη δυο τελείως ετερόκλητων πολιτικών στοχαστών συγκλίνει πάνω στο ζήτημα. Από την μια μεριά είναι ο γνωστός σε όλους τους Έλληνες Henry Kissinger. Ο καθηγητής πανεπιστημίου Κίσινγκερ, πριν κατέβει στην αρένα της πολιτικής,  εξέδωσε το 1957 το «A World Restored», στο οποίο ορίζει ως επαναστατική δύναμη μια τέτοια δύναμη που απορρίπτει στοιχειώδη στοιχεία του συστήματος που επιδιώκει να ελέγξει. Πατώντας πάνω στην σκέψη του Κίσινγκερ, ο γνωστός οικονομολόγος Πωλ Κρούγκμαν όρισε το 2003 την κυβέρνηση Μπους ως επαναστατική δύναμη, αφού σύμφωνα με αυτόν η κυβέρνηση Μπους απέρριπτε:

  • την ιδέα ότι πρέπει να υπάρχει κοινωνική πρόνοια
  • την ιδέα ότι η εξωτερική πολιτική μιας χώρας είναι κάτι που προωθεί κανείς μέσω των διεθνών θεσμών και οργανισμών
  • την ιδέα ότι η πολιτική νομιμοποίηση προέρχεται από εκλογές και την θέληση των κυβερνωμένων, σε αντίθεση, ας πούμε με το θέλημα του θεού.

Ο Κίσινγκερ προειδοποιούσε επίσης ότι μια επαναστατική δύναμη σχεδόν ποτέ δεν αναγνωρίζεται ως τέτοια από το κοινό. «Αποκοιμισμένοι οι περισσότεροι από μια περίοδο στασιμότητας, που μοιάζει μόνιμη, το βρίσκουν σχεδόν αδύνατο να πάρουν τοις μετρητοίς την διαβεβαίωση της επαναστατικής δύναμης ότι επιθυμεί να συντρίψει το υπάρχον θεσμικό/πολιτικό/οικονομικό/νομικό/κοινωνικό πλαίσιο.«

Από την άλλη μεριά βρίσκεται ο γνωστός ψυχαναλυτής, και κάτα κάποιο τρόπο φιλόσοφος laureate της σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης στην Ελλάδα, ο Σλαβόι Ζίζεκ. Ο Ζίζεκ στο βιβλιαράκι του που κριτικάρει την χρήση του ιδεολογήματος του ολοκληρωτισμού ως μέτρο εξομοίωσης του σταλινισμού και του ναζισμού, υπενθυμίζει ότι ο σταλινισμός ήταν μια αυθεντική επαναστατική δύναμη, που διεστράφηκε μεν, αλλά παρέμεινε επαναστατική δύναμη σε αντίθεση με τον ναζισμό, που δεν είχε κανένα τέτοιο στοιχείο. Η σταλινική βία, για τον Ζίζεκ, χαρακτηριζόταν από την αλογία της, σε αντίθεση με αυτή του ναζισμού. Στην διάρκεια των σταλινικών εκκαθαρίσεων, κανείς απολύτως δεν μπορούσε να θεωρήσει τον εαυτό του ως ασφαλή, ανά πάσα στιγμή ο οποιοσδήποτε μπορούσε να αποκηρυχθεί, να συλληφθεί, και να εκτελεστεί ως προδότης. Στην ναζιστική Γερμανία από την άλλη, κάποιος  θα μπορούσε να διατηρεί κάτι που να προσεγγίζει σε αυτό που θεωρούσε φυσιολογική ζωή και πριν την επικράτηση του καθεστώτος ξέροντας ότι δεν θα κινδύνευε εάν δεν τύχαινε να εμπλέκεται σε πολιτική δραστηριότητα που να εναντιώνεται στο καθεστώς – και φυσικά εάν δεν ήταν Εβραίος.  Η αλογία του ναζισμού συμπυκνωνόταν στο αντισημιτισμό και στην πίστη σε μια εβραϊκή συνωμοσία, ενώ στον σταλινισμό η αλογία αυτή διαπερνούσε όλο το σώμα της κοινωνίας. Σύμφωνα με τον Ζίζεκ, επειδή όμως ο σταλινισμός ήταν επαναστατική δύναμη, γι’αυτό ακριβώς διατηρούσε την αποκαθαρτική δύναμή του, και την πίστη σε αυτόν, όσο και διεστραμμένη και αν ήταν η πρακτική του.

Εάν τα λάβουμε όλα αυτά κατά νου, κατά κάποιο τρόπο, και παρά το ιδεολογικό της υπόβαθρο, η ΧΑ ποτέ δεν αμφισβήτησε το σύστημα στα πλαίσια του οποίου δρα. Έχει αγαστές σχέσεις με το κράτος – αυτό το ξέρουν όλοι πλέον – και σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελε να διαλυθεί ακριβώς αυτός ο κρατικός μηχανισμός που την στηρίζει ή θα τολμούσε να διανοηθεί να ζητήσει κάτι τέτοιο, θα ήταν σαν να πριόνιζε το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται. Ίσως αυτό έχει να κάνει και με την καταγωγή από μανιάτικες φάρες του σκληρού πυρήνα της οργάνωσης, οι οποίοι περισσότερο ίσως από άλλους έλληνες αναγνωρίζουν λόγω του κοινωνικού κομφορμισμού του οικογενειακού και κοινωνικού περιβάλλοντός τους τις προϋπάρχουσες ιεραρχικές κοινωνικές δομές που διαπερνούν το ελληνικό μετεμφυλιοπολεμικό κράτος.

Φυσικά, πολύ λιγότερο επαναστατική δύναμη είναι σύμφωνα με τους παραπάνω ορισμούς η ελληνική αριστερά, από το μαγαζάκι των ιεχωβάδων του Περισσού, και τους μπουχαρινικούς ρεφορμιστές συνασπισμένους, μέχρι τις μικρές γκρούπες-λέσχες φίλων της αριστεράς και τις αναρχικές καταλήψεις-λέσχες μπυροποσίας. Όλοι τους, ακόμα και αν στα λόγια τιμούν κάποια επανάσταση, αισθάνονται πολύ άνετα στον ρόλο που τους έχει οριστεί,  αυτόν του αντιρρησία του συστήματος, ούτως ώστε το σύστημα να καυχάται ότι είναι δημοκρατικό, με μια κυκλική λογική: είναι δημοκρατικό το σύστημα αφού ανέχεται την ύπαρξή τους, άρα όποιος ανήκει σε μια πολιτική ομάδα που της επιτρέπει το καθεστώς να υπάρχει, δεν μπορεί να διαμαρτύρεται, αφού το καθεστώς είναι δημοκρατικό.

Υπάρχει όμως μια επαναστατική δύναμη στην Ελλάδα, και αυτή ήταν που εκφράστηκε μέσα από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ των τελευταίων 3 χρόνων στην Ελλάδα. Είναι η διεστραμμένη επαναστατική δύναμη του νεοφιλελευθερισμού. Όλα τα αναγκαία κομμάτια βρίσκονται στις θέσεις τους. Έτσι έχουμε ένα σύστημα που:

  • απορρίπτει την ιδέα ότι πρέπει να υπάρχει παιδεία, υγεία, κοινωνική πρόνοια, ασφαλιστικό ή συνταξιοδοτικό σύστημα που να καλύπτει όλους τους πολίτες, ακόμα και αν αυτό είναι κάτι που προβλέπεται από το ίδιο το Σύνταγμα της χώρας.
  • απορρίπτει την ιδέα ότι η εργασία των ατόμων πρέπει να προστατεύεται νομοθετικά από άδικες, εκδικητικές απολύσεις, μονομερείς μειώσεις μισθών κ.ο.κ., ότι πρέπει να προστατεύονται ιδιαίτερα οι ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες – βλ. λ.χ. οροθετικές πόρνες – ότι επίσης πρέπει να προστατεύεται η ιδιοκτησία των ατόμων από άδικους, δυσανάλογους ή αναδρομικούς φόρους ή από δήμευση υπέρ τρίτων, εάν αυτή η δήμευση δεν είναι σύμφωνη με τα συναλλακτικά ήθη, ακόμα και να προστατεύεται αυτή η ατομική ελευθερία από φυλακίσεις για χρέη τα οποία δεν μπορούν να αποπληρωθούν από αντικειμενική αδυναμία, και όχι από κακοπιστία.
  • απορρίπτει την ιδέα ότι το Σύνταγμα, οι νόμοι, οι διεθνείς συμβάσεις που έχει υπογράψει η χώρα, οι αποφάσεις δικαστηρίων, όπως αυτή του ΣτΕ με την ΕΡΤ, δεσμεύουν την εξουσία με οποιοδήποτε τρόπο ή οφείλει να τα λαμβάνει υπόψη της για να κυβερνά – χαρακτηριστική έκφραση του φαινομένου αυτού, όταν εκδηλώνεται στο εξωτερικό της χώρας, ήταν η άμεση προθυμία του αντιπροέδρου της σημερινής κυβέρνησης να συστρατευτεί σε ενδεχόμενο παράνομο πλήγμα των ΗΠΑ στην Συρία, που θα παρέκαμπτε κάθε διεθνή νομιμότητα, αφού η νομιμότητα εάν δεν δεσμεύει κάποιον στο εσωτερικό της χώρας, δεν χρειάζεται να τον δεσμεύει και στο εξωτερικό της χώρας.
  • ότι υπάρχει λαϊκή νομιμοποίηση, στην πραγματικότητα στο μυαλό των νεοφιλελευθέρων κάθε κόμμα υπάρχει μόνο για να εξυπηρετεί τις ιδέες της επανάστασής τους, και ο μόνος σκοπός των κομμάτων είναι να πάει τις ιδέες αυτές ένα βήμα παραπερά, δημιουργώντας όλο και νέα, και περισσότερα τετελεσμένα, καταπατώντας όλες τις προεκλογικές δεσμεύσεις του κόμματος προς τους πολίτες, μέχρι να εξαφανιστεί το κόμμα-καμικάζε στις εκλογές, όποτε και όταν γίνουν αυτές. Εάν δε κάποιος πρωθυπουργός τολμήσει να ζητήσει νομιμοποίηση από τον λαό με την μορφή δημοψηφίσματος, καθαιρείται αυτόματα, για να αντικατασταθεί από έναν πρωθυπουργό που συνομιλεί απευθείας με τον θεό, και από εκεί αντλεί το κύρος των αποφάσεών του.

Ταυτόχρονα, η επαναστατική δύναμη καταφέρνει και αποκοιμίζει το κοινό. Πόσες και πόσες φορές δεν ακούμε για μεταρρυθμίσεις που δεν έγιναν, μεταρρυθμίσεις που ακυρώθηκαν, που έχουν αποτελματωθεί, όταν όλα τα παραπάνω που αναφέραμε συντελούνται μπροστά στα μάτια του κοινού; Η αλογία του καθεστώτος δε, διαπερνά το σώμα της κοινωνίας. Εάν είσαι καλός και συνεπής ψηφοφόρος της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ, δικτυωμένος από παλιά στα κόμματα εξουσίας, αυτό δεν σε προστατεύει αυτόματα από μειώσεις μισθών, απολύσεις, αυθαίρετες δημεύσεις περιουσίας, άνευ αποζημίωσης, και φυλακίσεις για χρέη που δεν μπορείς να αποδώσεις, ακόμα και να θέλεις. Δεν σε σώζει ούτε το να είσαι βιομήχανος, στυλοβάτης του προ επανάστασης καθεστώτος, οπότε το μόνο που σου μένει είναι ή να ψηφίσεις με τα πόδια σου, αν μπορείς, όπως η Βιοχάλκο, ή απλά να βαρέσεις κανόνι, όπως ο Κατσέλης. Υπάρχει και το κοινό, στο οποίο η επαναστατική δύναμη διατηρεί την αποκαθαρτική γοητεία της – δεν έχει σημασία το γεγονός ότι η πρακτική οδηγεί από καταστροφή σε καταστροφή, στο τέλος των θυσιών υπάρχει ένας θησαυρός που μας περιμένει (;). Δεν είναι η πραγματικότητα από την οποία αντλεί την δύναμή της αυτή η πεποίθηση, εξάλλου, ποτέ δεν ήταν και σε καμία επανάσταση. Δεν είναι τυχαίο που οι οπαδοί της διεστραμμένης επανάστασης ταυτίζουν τους αντιπάλους τους με τον συντηρητισμό. Το εννοούν πραγματικά ότι αυτοί θέλουν να τα αλλάξουν όλα.

Η δύναμη που κυβερνάει αυτή την στιγμή στην Ελλάδα αμφισβητεί ευθέως βασικές παραμέτρους του συστήματος που επιθυμεί να ελέγξει. Δεν είναι μόνο στην Ελλάδα που συμβαίνουν αυτά, βέβαια. Μπορεί, κάποιοι πιο καθαρολόγοι μαρξιστές, να θελήσουν να πουν ότι αυτό που ζούμε είναι μια συνεπής έκφανση του καπιταλισμού, που γεννά κρίσεις κ.ο.κ. και ότι ο όρος νεοφιλελευθερισμός είναι περιττός – δεν κολλάμε στους όρους, όπως θέλει ας την πει ο καθένας την επαναστατική δύναμη που προσπαθεί να καταλάβει την εξουσία. Αλλά από την άλλη, εάν δεχτούμε ότι είναι νέτα σκέτα οι καπιταλιστικές κρίσεις που οδήγησαν στα σημερινά, δεν μπορούμε παρά να παρατηρήσουμε ότι σε προηγούμενες κρίσεις του καπιταλισμού δεν υπήρξε σε τέτοιο βαθμό η συντονισμένη επίθεση σε όλα όσα θεωρούνται στοιχειώδη στοιχεία του συστήματος.

Εάν θέλουμε να πούμε κάτι με αυτα είναι ότι η μεγαλύτερη επιτυχία του διαβόλου ήταν να πείσει τον κόσμο ότι δεν υπάρχει. Με τα τελευταία γεγονότα πολλοί εστίασαν στο πόσο μεγάλο κίνδυνο αποτελεί η Χρυσή Αυγή για την δημοκρατία, όταν το μεγαλύτερο κίνδυνο τον αποτελεί το ίδιο το καθεστώς που κυβερνά. Αυτό δεν μειώνει, αθωώνει ή ξεπλένει με οποιονδήποτε τρόπο τους ναζί από τις ευθύνες τους. Ταυτόχρονα όμως, η διεστραμμένη επαναστατική δύναμη πίσω από το καθεστώς που κυβερνά, μας απειλεί όλους. Δεν μπορεί, δεν μπορούσε, δεν θα υπάρξει ποτέ αγώνας ενάντια στο μπάσταρδο του φαιοφιλελευθερισμού, που αποτελεί η Χρυσή Αυγή, εάν δεν πολεμήσουμε το ίδιο το τέρας που γεννά τα μικρότερα τέρατα.

2 Σχόλια to “Η μεγαλύτερη επιτυχία του διαβόλου”

  1. Το παραμύθι με τη FED

    Το παραμύθι με το χρήμα ως χρέος

    http://www.scribd.com/doc/174724892/%CE%A0%CE%A9%CE%A3-%CE%A0%CE%9B%CE%97%CE%A1%CE%A9%CE%9D%CE%9F%CE%9D%CE%A4%CE%91%CE%99-%CE%A4%CE%91-%CE%A7%CE%A1%CE%95%CE%97-Money-as-debt

    Το παραμύθι με τις κεντρικές τράπεζες

    Η κρίση του Ευρώ

    Αιτια Καπιταλιστικής Κρίσης

  2. […] από την οποία προήλθαν, και αναλαμβάνοντας τον ρόλο επαναστατική δύναμης, θα οδηγήσουν στο τέλος σε ανατροπή των ιδίων και των […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: