Πλατανος
«Μέσω της ελευθερίας και μόνο μπορεί να υπάρξει επαρκής προετοιμασία για μια πιο πλήρη ελευθερία» – William Gladstone, λόγος για την Ελλάδα, 1850

Μπαμπέσικη Πάλη

Σε ένα Σαββατοκύριακο που σίγουρα θα θυμόμαστε για καιρό, ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ κατέθεσε στεφάνι στο μνημείο των ναζί κατακτητών της Ελλάδας, και το πανεπιστήμιο της Κρήτης, έκανε επίτιμο διδάκτορά του, εν κρυπτώ και παραβύστω, παρά τις αντιδράσεις, τον Χ.Ρίχτερ, ο οποίος πιο πριν είχε βγάλει ένα βιβλίο που ξέπλενε την Βέρμαχτ από την ευθύνη της για τα μαζικά εγκλήματα πολέμου στην Κρήτη. Στην δημόσια κουβέντα, όσον αφορά τα βασικά ιστορικά προβλήματα που συνοδεύουν το ξέπλυμα των γερμανικών εγκλημάτων πολέμου, πολύ ωραία και συνοπτικά τα απέδωσε ο καθηγητής του ΑΠΘ Γ.Μαργαρίτης, οπότε εμείς δεν έχουμε να προσθέσουμε κάτι παραπάνω σε αυτά που λέει.

Παρολαυτά, υπάρχει ένα πεδιό που δεν διερευνήθηκε επαρκώς στην κουβέντα που έγινε: έκαναν οι Κρητικοί εγκλήματα πολέμου, πέρα από την υποκειμενική εικόνα που μπορεί να έχει ο καθένας για το τι συνιστά έγκλημα πολέμου; Πολλοί θεωρούν δεδομένο ότι οι Κρητικοί έκαναν «αγριότητες«. Είναι όμως οι «αγριότητες» που έχουν υπόψη τους εγκλήματα πολέμου, και αν όχι, από που προκύπτει αυτή η εικόνα; Ο επίτιμος διδάκτορας του πανεπιστημίου της Κρήτης δεν διστάζει: χαρακτηρίζει τον ανταρτοπόλεμο «μη έντιμο, βρώμικο και κτηνώδη» – τον οποίο, κατ’αυτόν, κακώς ενθάρρυναν οι Βρετανοί – σε αντίθεση με τους αλεξιπτωτιστές του ναζιστικού στρατού που ήταν «ιδεολόγοι ιππότες«.

Η βασική ιδέα, πάνω στην οποία ο απολογητής των ναζιστικών θηριωδιών Ρίχτερ στηρίζεται ώστε να θεωρήσει τους Κρητικούς βάρβαρους, και να εξισώσει τους Κρητικούς με τους ναζί (δίνοντας μερικά ελαφρυντικά στους ναζί, αφού διάολε, οι άλλοι το ξεκίνησαν πρώτοι), ήταν ότι αυτοί χρησιμοποιούσαν μαχαίρια, και άλλα αυτοσχέδια όπλα στο κυνήγι των ναζί εισβολέων, ενώ οι ναζιστές εισβολείς χρησιμοποιούσαν όπλα που αρμόζουν σε πολιτισμένους, όπως βόμβες, όλμους, χειροβομβίδες, και τυφέκια μεγάλου διαμετρήματος.

Αυτό είναι, καταρχάς, μια παλιά προκατάληψη: στην σημειολογία των όπλων, το μαχαίρι είναι το κατεξοχήν όπλο των εγκληματιών και του υποκόσμου, επειδή ακριβώς είναι εύκολο να κρυφτεί, και δεν εμφανίζεται παρά μόνο λίγα δευτερόλεπτα πριν την επίθεση. Τώρα βέβαια, δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό του καλού καθηγητή ότι η αιφνιδιαστική επίθεση την ναζιστικής Γερμανίας κατά της Ελλάδας, στην οποία συμμετείχαν οι αγνοί ιππότες των αιθέρων  ήταν πολύ περισσότερο ανέντιμη, βρώμικη και κτηνώδης, απότι η αιφνίδια εμφάνιση ενός κρυμμένου όπλου απέναντι σε έναν επιτιθεμένο στρατιώτη ενός κατακτητικού στρατού. Υποθέτω, ότι η συμμετοχή σου στην πισώπλατη επίθεση απέναντι σε έναν λαό που δεν σου έχει φταίξει ποτέ σε τίποτα, δεν είναι ικανή συνθήκη για να χάσεις τα φτερά του ιδεολόγου ιππότη των αιθέρων.

Σε μια γενικότερη εικόνα, στον 20ο αιώνα, οι στρατιώτες των τακτικών στρατών απεχθάνονταν όχι μόνο τα μαχαίρια, αλλά και όλα τάλλα όπλα που έχουν φτιαχτεί για να σκοτώνουν από πολύ κοντά. Δεν είναι τυχαίο λ.χ. που ο Ράμπο στο σινεμά, που απεικονίζεται ως βίαιος, βάρβαρος, και ένα με την άγρια φύση, έχει ως βασικό του όπλο το μαχαίρι. Και όπως κάποιος μπορεί να απολαμβάνει την μπριζόλα του καλοψημένη, αλλά να αρρωσταίνει στην ιδέα ότι θα μπορούσε να σκοτώσει με τα χέρια του το ζώο από το οποίο βγήκε η μπριζόλα, έτσι και οι πολιτισμένοι προτιμούν να πολτοποιούν ή να εξαερώνουν τους αντιπάλους τους απόσο το δυνατόν μεγαλύτερη απόσταση, πατώντας ένα κουμπί, παρά να τους βγάζουν τα μάτια, να τους ξεκοιλιάζουν ή να τους αφήνουν να ξεματώσουν, μαχαιρώνοντάς τους από πολύ κοντά. Σε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο Χίμλερ ενέκρινε τους θαλάμους αερίων για την μαζική εξόντωση των Εβραίων, όταν παρακολούθησε μια εκτέλεση Εβραίων από Einsatzgruppe στην Ουκρανία, η οποία τον έκανε να αρρωστήσει.

Να πούμε επίσης, ότι απόλους τους στρατούς που πολέμησαν στον ΄Β Παγκόσμιο, ο στρατός της ναζιστικής Γερμανίας ίσως είχε την μεγαλύτερη απέχθεια από τους υπολοίπους, προς οποιοδήποτε τύπο όπλου χρησιμοποιούνταν σε μάχη εκ του σύνεγγυς. Ο συνταγματάρχης Biddle χαρακτηριστικά έγραφε στον ΄Β Παγκόσμιο, ότι η εκτεταμένη χρήση της ξιφολόγχης ήταν στρατηγικό πλεονέκτημα των Ρώσων και των Άγγλων απέναντι στους Γερμανούς, που είχαν απέχθεια προς την χρήση αυτής. Η φοβία αυτή των Γερμανών τους ακολούθησε από τον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο, μάλιστα δε τα γερμανικά στρατεύματα φοβόντουσαν ιδιαίτερα τα σώματα στρατού εκείνα που διακρινόντουσαν στην χρήση της ξιφολόγχης, όπως των Καναδών(!) ή των Αυστραλών/Νεοζηλανδών, ακόμα και αν η ξιφολόγχη ήταν γενικά αναποτελεσματικό όπλο – λιγότερο από το 2% των στρατιωτικών απωλειών του Ά Παγκοσμίου προήλθαν από την χρήση ξιφολόγχης. Ο συνταγματάρχης Campbell, εκπαιδευτής του βρετανικού στρατού στην μάχη με ξιφολόγχη, έλεγε χαρακτηριστικά ανέκδοτα όπως το παρακάτω:

“When a German holds up his hands and says: ‘Kamarad – I have a wife and seven children.’ What do you do? Why, you stick him in the gut and tell him he won’t have any more!”

Μετά τον πόλεμο, η χρήση όπλων όπως η ξιφολόγχη δαιμονοποιήθηκε, χωρίς όμως αυτό να εμποδίσει την συνέχιση της χρήσης τέτοιων τακτικών μάχης. Επίσης, συνηθέστατα, εξοπλισμένα με ξιφολόγχες και μαχαίρια, όπως το χουκούρι, ήτανε τα αποικιακά στρατεύματα.  Στα μάτια της ρατσιστικής ιδεολογίας της εποχής, οι αποικιακοί στρατιώτες ενσάρκωναν το πνεύμα της βαρβαρότητας και του πρωτογονισμού, ένστικτα που έπρεπε με κάποιο τρόπο να ξανανακαλύψουν οι πολιτισμένοι δυτικοί στρατιώτες, σύμφωνα με τις ηγεσίες τους, ώστε να αποκτήσουν επιθετικό πνεύμα.

Στον ΄Β Παγκόσμιο, ο δάσκαλος του ασύμμετρου πολέμου Φέρμπερν, εφευρέτης του εγχειριδίου Fairbairn–Sykes (αυτού που βλέπουμε στις πολεμικές ταινίες να χρησιμοποιούν οι κομμάντο για να χτυπήσουν την υποκλείδιο αρτηρία του αντιπάλου) εκφράζοντας την προκατάληψη της εποχής κατά της μάχης εκ του σύνεγγυς, την μάχη με μαχαίρια την βάφτιζε μάχη του υπονόμου – gutter fighting. Μεταγλωττισμένες ταινίες του Φέρμπερν χρησιμοποιήθηκαν ως εκπαιδευτικό υλικό των ορεινών καταδρομέων στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο, με τον εύγλωττο τίτλο «μπαμπέσικη πάλη«.

 

Έτσι λοιπόν, σύμφωνα με τον καθηγητή Ρίχτερ, οι Κρητικοί ήτανε βάρβαροι γιατί έκαναν κάτι τέτοιο

url

ενώ άμα ήταν πραγματικά πολιτισμένοι θα έκαναν κάτι τέτοιο

Όπως μπορούμε να καταλάβουμε,  η κουβέντα για εγκλήματα πολέμου των Κρητικών, είναι κάτι χειρότερο από δικαιολόγηση των εγκλημάτων της ναζιστικής πολεμικής μηχανής ή ψιλή επίκληση της πολιτικής ορθότητας: είναι απόλυτη ταύτιση με τις στάσεις, απόψεις, αντιλήψεις, πολιτιστικές προκαταλήψεις των «ιδεολόγων ιπποτών» του ναζιστικού στρατού, που έβλεπαν τους εαυτούς τους ως την αιχμή του δόρατος μιας πολεμικής μηχανής των πολιτισμένων κατά των βαρβάρων, και δεν δίστασαν να προβούν σε στυγερές δολοφονίες αμάχων, ξανά και ξανά, ως επιβεβαίωση αυτής της κοσμοθεωρίας τους. Σε αντίθεση πάντα με τους Κρητικούς που σκότωσαν μόνο στρατιώτες του εχθρού πάνω σε μάχη, όπως συνηθίζεται να γίνεται από την αυγή της ανθρωπότητας στους διάφορους πολέμους.

Χωρίς σχόλια to “Μπαμπέσικη Πάλη”

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: